December in Italië

Casa Molleone in kerstsferen

22 december 2008

Het bezoek van de twee vrienden was erg gezellig. We hebben een verlate sinterklaas gehouden met speculaas, pepernoten en het klaaspel. Ik heb o.a. de DVD van Mamma Mia the Movie gewonnen en Mark de laatste CD van Ilse de Lange. In de winter heb je hier regelmatig dagen met mooi weer en veel zon. Dat was ook precies het geval in het weekend dat zij hier waren dus ze hadden geluk. Ik blijf het bizar vinden als je in december buiten in de zon zit koffie te drinken. Wennen we vast nog wel aan. We zijn een dag naar Perugia geweest, mooie stad en winkels, lunch op een terrasje. Zaterdagavond in een truffelrestaurant gegeten in Acqualagna, de truffelhoofdstad van Le Marche. En zondag nog naar een kerstmarkt in Fano. Toen was het weekend alweer om.

Afgelopen vrijdag is Micky, onze border collie, geopereerd. Ze was al een tijdje zwak, ziek en misselijk. Maar de laatste dagen wilde ze niet eten en bij haar weten we dat er dan echt iets aan de hand is. Na een echografie bleek dat ze een ernstige infectie in de baarmoeder had en dat de gehele baarmoeder moest worden verwijderd. Dezelfde avond is ze nog geopereerd. De dierenarts wilde snel doorpakken omdat het anders alleen maar erger zou worden en ze nu nog sterk genoeg was voor een operatie. Wel fijn dat hij zo doortastend was en zo flexibel om te opereren op een vrijdagavond. Terwijl Micky op de operatietafel lag, zaten Mark en ik in een bar in Cagli te wachten. Binnen een half uur hadden we al drie prosecco’s op. We waren best zenuwachtig en maakten ons zorgen. Het is een zware operatie en Micky is tenslotte al 11 jaar. Ze is zo’n speciale en lieve hond, we zijn er nog lang niet klaar voor om afscheid van haar te moeten nemen. Toen we tegen 22.00 uur weer bij de dierenarts kwamen, liet hij ons zien wat hij allemaal verwijderd had. Ik zal niet in details treden maar het was een emmer vol. Gelukkig was alles goed gegaan en herstelde ze daarna heel snel. De volgende dag heeft ze alweer gegeten en liep ze alweer, de stoere vrouw.

Dit wordt onze eerste kerst in Italië. Op kerstavond gaan we naar Catherine en Filippo, we eten dan vis want dat schijnt een traditie te zijn in Italië. En op eerste kerstdag krijgen we maar liefst negen mensen op bezoek. Volgens mij hebben we nog nooit zo’n volle bak gehad met kerst. We hebben wel afgesproken dat iedereen iets te eten meeneemt want anders had ik nu al last van kerststress. We gaan voor het eten eerst het klaasspel doen, nu omgedoopt in het kerstspel. Voor de mensen die het niet kennen even in het kort: iedereen neemt een leuk en een fout cadeautje mee en dan wordt er gedobbeld om de cadeautjes. De weersvoorspellingen zijn goed, rond de nul graden maar wel zon en op 2e kerstdag wordt sneeuw verwacht. We zijn benieuwd.

Veel dierengebeurtenissen

Zonsondergang vanaf dakterras

7 december 2008

Het weer was in november nog steeds geweldig, rond de 20 graden. Voor ons is dat natuurlijk onvoorstelbaar. De winter wordt op deze manier steeds korter. Sinds een week is het echter veranderd. Nu ligt er weer sneeuw op de bergtoppen en vorige week lag hier een dag sneeuw. Ook wel weer gezellig met de houtkachel in de keuken.

We hebben veel werk in onze tuin gehad maar dat was met het mooie weer leuk om te doen. En we hadden een paar weken twee honden opgevangen die er heel beroerd bijzaten in een smerig klein hok bij een boer. Mark had een kennel voor ze gemaakt in onze tuin. We wilden kijken naar welk asiel ze konden gaan (daar zijn ze helaas beter af dan waar ze zaten) en intussen proberen om ze vanuit hier te plaatsen. Dat is helaas nog niet gelukt. Wij kunnen ze ook niet houden want we vinden het aantal dieren nu wel even voldoende. Zodra we niet meer of minder hoeven te werken, zal het anders zijn. De honden zitten nu in het asiel, ik vond het wel zielig voor ze. Deze week ga ik bij ze kijken en intussen blijven we zoeken naar een nieuw tehuis voor ze.

We hadden wel te maken met dierenellende in korte tijd. Antonio doodgereden en Sofia wordt al zes weken vermist. Opeens hebben we geen vier maar twee katten. We zijn bang dat Sofia niet meer leeft en misschien is neergeschoten door jagers. We horen namelijk regelmatig van andere mensen dat ze hun kat terugvonden met een kogelgat in zijn lijf. Op zich valt het in onze omgeving nog wel mee met het aantal jagers want het hele gebied aan de overkant van het weggetje is beschermd natuurgebied en daar is het verboden om te jagen. Maar in het weekend hoor je wel vaak schoten onder in het dal. Dan zijn de hobbyjagers aan het schieten op alles wat beweegt. Het woord hobbyjager is toch een contradictio van de bovenste plank. De een verzamelt Van Nelle koffieblikjes of doet aan Nordic walking en een hobbyjager schiet voor de lol dieren dood. Macabere hobby.

En de dierenstichting is nu echt in oprichting. Margreet en ik kregen steeds vaker aanbiedingen voor hulp in allerlei vormen en zelfs al geld dus leek het ons handiger om dat onder te brengen in een stichting. We hebben een naam, Animali Amati (geliefde dieren) en de website wordt nu opgezet. Ik heb ook een financiële man gevonden die de stichting voor ons gratis gaat aanmelden en helemaal officieel gaat maken bij de notaris.

Al met al krijgen we het dus steeds drukker. Met ons werk merken we niets van een financiële crisis. Maar goed, internet is dan ook wel het laatste waar je mee stopt als bedrijf, tenzij je failliet bent. We verveelden ons al niet bepaald en nu komt er ook nog eens steeds meer bij. Maar het is wel allemaal heel leuk.

Zaterdag was ik met vrienden naar Serra de Conti, naar het Festa della Cicerchia. Oftewel het feest van de kikkererwt. Is dat niet grappig? Elk dorp weet wel iets te verzinnen om een feestje te houden, uiteraard vrijwel altijd gebaseerd op eten of drinken. Serra de Conti is een prachtig oud dorpje met kleine straatjes en pleintjes. Het feest was waarschijnlijk precies hetzelfde als honderden jaren geleden. Natuurlijk kon je overal eten en verder waren er glasblazers, vlaggenzwaaiers in middeleeuwse pakjes, straatmuzikanten en operazangers. Het leek wel of ik in een oude Italiaanse film liep.

Volgende week komt hier een hondje logeren. Van Elisabetta, zij is ook vrijwilligster bij het asiel. Ze moet naar Bologna voor een operatie en wist niet waar ze met haar hond heen moest. Dus hebben we aangeboden dat haar hond wel hier mag zijn. Het gaat maar om een paar dagen en het is voor Elisabetta een fijn idee als ze weet dat haar hond op een goede plek zit.

Volgende week vrijdag krijgen we nog bezoek uit Nederland. Twee vrienden komen hier voor een lang weekend. Heel gezellig natuurlijk en we gaan dan een combinatie van sinterklaas en kerst vieren.

Billy boy

Billy in zijn nieuwe kennel

24 oktober 2008

Vandaag zijn vriendin Janine en haar dochtertje weer vertrokken. Het was heel gezellig en ze hebben overdag in de omgeving stadjes bezocht en zijn zelfs nog naar het strand geweest. Maar ook mee wandelen met de asielhonden en naar een etentje in een restaurant met een groep vrienden. Ze vonden het hier erg leuk, Janine’s dochtertje wilde zelfs niet meer naar huis. Wat ook erg fijn was, is dat Janine mij heeft geholpen met een hond (zij heeft ook jarenlang asielhonden uitgelaten in Amsterdam).

Vorige week en deze week stonden namelijk grotendeels in het teken van een kettinghond. Het gaat om de hond die Margreet vaak uitliet en eten gaf bij een boerderij aan de weg naar Pergola. Maar omdat zij nu twee maanden in Nederland is, had ik beloofd dat ik naar hem toe zou gaan. De eerste keer dat ik erheen ging, zag ik echter dat het touw om zijn nek helemaal in de huid was gaan zitten. De wond zag er vreselijk uit, zal jullie de details besparen. Dat touw was weer bevestigd aan een korte ketting dus het werd er allemaal niet beter op. Hij kreeg ook nauwelijks te eten dus ik besloot dat hij daar weg moest. De eigenaren waren gelukkig makkelijk te overtuigen. Hun excuus was dat ze geen tijd voor hem hadden. Dus er moest opeens veel geregeld worden. Bij het huis van Margreet en Wijnand is een grote buitenkennel voor hun eigen hond en daar mocht hij naartoe. Snel een groot hok gekocht waarin hij kan slapen. Mark heeft de kennel gerepareerd en goed dichtgemaakt zodat de hond niet kan ontsnappen. Langs de dierenarts voor antibiotica, enz.

Dinsdag was het zover. Janine en ik gingen er heen om de hond op te halen. Beetje zenuwachtig want stel je voor dat ze zich opeens hadden bedacht en hopelijk zal het lukken om de hond mee te krijgen in de auto. Maar alles ging gelukkig goed. Hij moest even wennen natuurlijk aan zijn nieuwe plek want hij leeft al jaren op dezelfde twee vierkante meter. Het is een lieve en mooie hond, alleen veel te mager, vies en allemaal klitten in zijn vacht. Maar dat gaat nu hopelijk helemaal goed komen. Het zal vooral voor mij extra werk betekenen. Want de komende week moet ik twee keer per dag naar het huis van Margreet en Wijnand in verband met de antibiotica die ik aan hem moet geven. Daarna minstens een keer per dag, eten geven en uitlaten. Tot we een nieuwe baas hebben gevonden. Het is prachtig weer, strakblauw en zon. Dus vanmiddag ga ik op het terras bij de kennel zitten en huiswerk maken voor Italiaanse les. Heeft hij gelijk gezelschap. Oh ja, de hond heet nu Billy.

Mooie herfst

Vito en Luca

15 oktober 2008

De laatste weken is het weer mooi weer, zoals het hoort te zijn om deze tijd, veel zon en zo tussen de 22-25 graden. Een lekkere temperatuur om buiten te zijn. Alle bladeren verkleuren en ’s ochtends hangt er vaak nog een mist in het dal en daarboven schijnt de zon. Zo mooi kan de herfst zijn.

Afgelopen vrijdag ben ik met Margreet naar een kuuroord geweest. Terme San Vittore, ongeveer een half uur rijden hier vandaan. We hebben een modderbad gehad, daarna massage en een gezichtsbehandeling. Heerlijk! In Nederland gingen Mark en ik altijd naar Aveda maar dat was wel iets anders. Hier ging het gaat allemaal behoorlijk efficiënt en in de plaats van kloing kloing muziek op de achtergrond hoor je de laatste Italiaanse hits. En het is veel goedkoper. Het is zelfs zo dat als je in Italië in het ziekenfonds zit, je 2 weken per jaar naar een kuuroord mag gaan. Dat is nog eens prettig geregeld.

Even wat dierenverhalen. Met ons nieuwe katje Vito gaat het heel goed (gevonden langs de kant van de weg door onze buren). Het is een druk ventje maar hij is wel erg lief. Ook met de andere dieren gaat het prima samen, het was even wennen. Luca heeft zich opgeworpen als zijn moeder en wast hem. Soms verdwijnt het kopje van Vito in z’n geheel in de bek van Luca. Als hij klaar is, ziet Vito er weer keurig uit met scheiding in z’n haar en al. Verder hebben we natuurlijk weer gewandeld met de honden van het asiel. En Margreet en Wijnand zijn terug naar Amsterdam voor een paar maanden in verband met hun werk. Ik neem dan van Margreet nog een paar taken over zoals het voeren van een zwerfkat bij hun huis en wandelen met een kettinghond bij een boerderij bij hen in de buurt. Ach ja, ik wilde altijd graag dieren helpen en hier is, helaas, genoeg te doen.

Intussen gaat het werk natuurlijk gewoon door. Mark en ik besteden de meeste tijd aan Short Stay apartments. We hebben er weer een nieuwe stad bij, Rome, hij staat al online. Voor ons een makkie nu om daar binnenkort de Short Stay appartementen eens zelf te gaan bekijken en de city manager te ontmoeten. Verder zijn de laatste gasten uit onze appartementen vertrokken dus we hebben het hele rijk weer voor ons alleen. Hopelijk blijft het daarbij voor dit jaar want we vinden het nu wel even mooi geweest. Maar we hebben de eerste boekingen voor volgend jaar alweer binnen.

Aanstaande vrijdag krijgen we weer bezoek uit Nederland van een vriendin en haar dochtertje van zes jaar. Zij is gek op dieren dus kan zich lekker uitleven hier in onze dierentuin.

Grote groep vrienden op bezoek

Barbecue in de tuin.

22 sept. 2008

We hebben een drukke maar hele gezellige week gehad met onze vrienden uit Nederland (6 volwassenen en 2 kinderen). Erg leuk om elkaar weer te zien en zij waren natuurlijk heel benieuwd naar ons huis. Toch handig dat we ook nog appartementen hebben. Helaas was het weer niet meer zo mooi maar we hebben nog wel kunnen barbecuen en zijn twee keer naar het strand geweest. Ze zijn ook nog met ons meegegaan naar het asiel. Een wandeling in de mooie natuur van Le Marche en blije honden. Verder zijn we een paar keer uit eten geweest in Cagli, wijn proeven in Pergola, naar Urbino, Gubbio, enz. Het oudste zoontje van onze vrienden (4 jaar) had na het bezoeken van een cathedraal het licht gezien en opeens erg veel belangstelling voor Jezus. Hopelijk komt dat nog goed. Omdat het niet meer zo warm was, aten we ’s avonds meestal in de eetkamer/tuinkamer. Daar staat een hele lange tafel, dat is natuurlijk wel nodig met 8 volwassenen en 2 kinderen. Na het eten kwam de Limoncello op tafel en we hebben een paar avonden het Top 40 spel gedaan, een soort Triviant. Hoe meer drank, hoe meer lol. “Noem een Jamaicaans model en zangeres van La vie en rose”, vervolgens twijfelt iemand tussen Liesbeth List en Edith Piaf… (het antwoord was natuurlijk Grace Jones). En in plaats van ieder voor zich, speelden we de laatste keer vier tegen vier, de homo’s tegen de hetero’s. De glansrijke overwinning was voor de hetero’s, aan onze kant zaten namelijk twee experts in foute muziek, ik noem geen namen. Kortom, het was weer ouderwets gezellig.

De plotselinge temperatuurdaling is wel vreemd. Normaal gaat dat geleidelijk maar nu was er opeens 10 a 15 graden verschil met de week daarvoor. Zo’n lage temperatuur, vooral ’s avonds was het koud, hebben ze hier nog nooit eerder gehad in september. Het zal allemaal wel met de klimaatverandering te maken hebben. Het kan natuurlijk zijn dat dit even een extreme dip was en het alsnog weer normaal wordt. Wat ik wel grappig vindt om te zien is dat zodra het minder dan 25 graden is, de Italianen hier meteen in een dikke jas lopen.

Afgelopen woensdag kwam Siba bij ons eten. Ze komt oorspronkelijk uit Iran en is schrijfster en filmmaakster. Een ontzettende leuke en interessante vrouw. Ze was net terug uit Amerika, behalve in Italië woont ze namelijk ook in New York. Haar boek “Samir en Samira” wordt op dit moment verfilmd en ze had voor ons de Nederlandse versie meegenomen. Even in het kort: een Afghaanse commandant is zo teleurgesteld over de geboorte van een dochter dat hij haar laat opgroeien als jongen. Samira wordt als het jongetje Samir opgevoed. Qua verhaal lijkt het op de boeken van Khaled Hosseini (De vliegeraar en Duizend schitterende zonnen).

Gisteravond kwam er opeens geen water meer uit de kraan. Oeps. Bleken we alweer door onze watervoorraad te zijn. Met al die gasten gaat het waarschijnlijk snel. De putten zijn nog lang niet gevuld omdat het daarvoor te weinig heeft geregend dus hebben we maar weer water besteld. Gelukkig kon onze waterman vandaag meteen komen dus er kan vanavond weer gedoucht worden.