Onze dieren

Juli 2009

Vito slaapt in de vreemdste houdingen.

Luca en Sofia spelen en rennen in de tuin.

Luca en Vito in diepe slaap.

Micky met speeltje.

Bella Pasqua

14 april 2009

Het afgelopen weekend waren onze vrienden Charles en Joshua bij ons en dat was erg gezellig. Ze vlogen vrijdag heen van Weeze (Düsseldorf) naar Ancona en maandag terug. Heel toevallig beide vluchten tegelijk met Wijnand (de man van Margreet) dus ze konden met hem meerijden vanaf Ancona naar ons huis en weer terug. Wat een service. Cagli - Ancona op en neer is toch zo’n twee uur rijden tenslotte. Het was de afgelopen week al prachtig weer maar we hebben gelukkig ook het hele weekend zon gehad. We zijn zaterdag naar Gubbio en Perugia geweest, mooie combi van rondlopen, terrasjes, cultuur en winkelen. Zondag hadden we de hele middag een paaslunch bij Margreet en Wijnand. Er kwamen in totaal 18 mensen waaronder 8 verschillende nationaliteiten. Ze hadden buiten een hele lange tafel gemaakt met een mooi uitzicht op de bergen en de vallei. We hadden afgesproken dat iedereen iets te eten meenam. Lekker makkelijk en zo kon ieder z’n best doen op een gerecht. Charles en Joshua vonden het ook erg gezellig en leuk om een paar mensen te ontmoeten waarmee wij hier omgaan. Een geslaagde middag van mooi weer, een prachtige locatie, geweldig eten en een bijzonder en leuk gezelschap. La dolce vita zoals het hoort.

We hebben sinds een week weer de eerste gasten in onze appartementen. Mensen die hier al jaren komen dus die hoeven we niets meer uit te leggen. Het zijn hele rustige gasten en we merken eigenlijk nauwelijks dat ze er zijn. Wel weer even wennen dat we rekening moeten houden met anderen. Ik kan niet meer na de avondwandeling buiten keihard Luca staan roepen om maar een voorbeeld te noemen. En Mark wacht even tot hij ziet dat hun auto er niet staat voordat hij gaat knetteren met de bosmaaier.

Jullie hebben vast allemaal wel meegekregen dat er een aardbeving is geweest in L’Aquila, midden-Italië. We kregen veel telefoontjes, sms-en en e-mails van familie en vrienden die bezorgd waren. Bij ons is gelukkig niets gebeurd maar het was wel redelijk dichtbij. Ik hoorde van meerdere mensen hier dat ze ’s nachts wakker waren geworden van trillingen. Maar daar heb ik doorheen geslapen en Mark heeft ook niets gemerkt want hij was toen in Nederland voor z’n werk.

24 april komen vrienden van ons hier, Annemarie en Stefan met hun twee dochtertjes. Ze blijven een week, in het grote appartement. Leuk om elkaar weer te zien en weer eens tijd om met elkaar te praten. En ze zijn hier nog niet eerder geweest dus kunnen ze zien waar we wonen. Het zal trouwens wel raar zijn dat ik de 30e voor het eerst sinds vele jaren niet met Koninginnedag in Amsterdam ben.

Weer veel dierenverhalen

Charlie woont nu in een huis in de Toscane.

27 maart 2009

Met Sofia gaat het heel goed, ze doet net of ze hier al jaren woont. Er zijn echter helaas ook problemen in het hondenparadijs. Micky is jaloers en verdedigt haar toppositie in de roedel, of die meent ze te moeten verdedigen. Daardoor zijn er een paar botsingen geweest tussen Micky en Sofia. Daarna zijn ze allebei helemaal in shock en van slag. Dus hopelijk is dat gedoe snel afgelopen want dit is voor ons allemaal niet gaaf. Dat uitgerekend Micky de stoorzender is, hadden we niet aan zien komen. Ik heb al met een hondentrainster gemaild voor advies. Zij is in april een weekje bij Margreet en dan komt ze hier ook langs om te kijken hoe het nu gaat.

Verder is het druk met Animali Amati. Het gaat behoorlijk snel. We waren nauwelijks opgericht, de website was nog niet eens klaar en we kregen al van alle kanten hulp aangeboden. Van riemen, handdoeken tot ladingen honden- en kattenvoer van allerlei leveranciers. En van gelddonaties tot mensen die aanbieden hun vakantie met vrijwilligerswerk hier te combineren. Allemaal geweldig natuurlijk! Vorige week is de eerste lading gedoneerde goederen aangekomen uit Nederland, het kon gratis mee in een vrachtwagen (via de broer van Margreet). Deze week komt de volgende lading waaronder 360 kg voer dus dat wordt spierballenwerk. Wij verdelen het onder meer onder een paar “kattenvrouwtjes” en mensen met een privé dierenopvang via Catherine (van Gli Amici di Pluto e Silvestro) en het asiel in Urbino. Verder is de site nu ook in het Duits en Italiaans (Engels wordt op dit moment aan gewerkt) en zijn onze visitekaartjes klaar.

Ik werk sinds kort samen met een nationale dierenbescherming. Mijn contactpersoon vroeg om een paar foto’s en beschrijvingen van kleine honden in het asiel hier in Cagli. Ik maak altijd foto’s tijdens de wandelingen dus die had ik wel. Zij zouden ze bij hen online zetten en naar collega’s doorsturen. Binnen een week had ik al het eerste telefoontje van een jong stel uit de Toscane. Ze hadden de foto van Charlie gezien, een lief bruin hondje, en ze waren op slag verliefd op hem. Ze moesten 3 uur rijden om hierheen te komen maar dat hadden ze er graag voor over. Ik sprak met hen af in Cagli en samen reden we naar het asiel. Een half uur later zat kleine Charlie in de auto op weg naar zijn nieuwe huis in de Toscane. Zijn nieuwe baasjes hebben mij gisteren nog een foto gemaild. Daarna heb ik de afgelopen weken soortgelijke afspraken gehad waarbij honden uit het asiel zijn geplaatst. Vorige week kwamen de mensen zelfs helemaal uit Milaan, speciaal voor Leo, een mooi hondje van nog maar 5 maanden oud. Een vriendin van hen was er ook bij om twee honden op te halen. Dus dat gaat supergoed zo. In het noorden van Italië gaan mensen toch anders om met dieren en zien hen meer als huisdieren zoals wij dat ook kennen. En ze maken veel meer gebruik van internet dan hier op het platteland.

Afgelopen vrijdag zijn Rene en Chris (van WebGenerator) hier aangekomen. Chris is alleen het weekend gebleven en Rene blijft een hele week. Ze zijn hier nu vooral om te werken en te vergaderen met Mark maar het is ook gezellig natuurlijk. En over ruim 2 weken is het alweer Pasen en dan komen onze lieve vrienden Charles en Joshua bij ons op bezoek. De goedkope Ryan Air verbinding tussen Weeze en Ancona wordt al veel gebruikt.

Opvangcentrum Molleone

Sofia, onze nieuwe hond.

Maart 2009

We hebben weer een gezinsuitbreiding te melden: een nieuwe hond! Het is een Engelse setter en ongeveer 4 a 5 jaar oud. Ze heet Sofia (zo heette ze al) en is een van mijn favoriete honden waarmee ik wandel bij het asiel. Wij hebben de ruimte en werken thuis dus vandaar dat we hebben besloten om in ieder geval 1 hond uit het asiel te halen en een goed leven te geven.

Afgelopen maandag hebben we haar opgehaald. Toen wij uit de auto stapten, liet de eigenaar van het asiel haar al uit het hok. Ze kwam echt op ons afrennen, zo'n scène uit een romantische film. De kennismaking thuis met onze katten en honden verliep prima. Vervolgens hebben we haar maar eens goed onder de douche gezet en de stank van het asiel eraf gespoeld. Ze heeft heel zacht haar en dat maakt de aaibaarheidsfactor alleen maar hoger. Want het is een ontzettende knuffelhond. Ze luistert goed en is, boven verwachting, zo goed als zindelijk. Al met al heel voorspoedig voor een hond die ongeveer 2 jaar in het asiel heeft gezeten en god mag weten wat voor een leven ze daarvoor had. Wij vinden het erg leuk om te zien hoe ze het hier naar haar zin heeft. Voor het eerst ontdekt ze dat een hondenmand of kussen toch wel heel lekker ligt. Het is echt continu een blije hond.

Met ons werk gaat alles goed. We merken gelukkig nog steeds niets van de kredietcrisis. Ik werk ook meer uren voor Short Stay Apartments want er komen meer steden bij. En ik ben heel blij met mijn nieuwe collega in Nederland, namelijk onze goede vriend Joshua (hij werkt sinds een half jaar als freelancer). We hebben al eens samengewerkt en zijn dus na 10 jaar weer collega’s. Nu op afstand weliswaar. Wij houden ons allebei bezig met de online-marketing en linkbuilding van de Short Stay websites en appartementen.

Het begint ook steeds meer op voorjaar te lijken. Het is regelmatig strakblauw en in de zon is het dan al echt lekker warm. De afgelopen dagen hebben we ook veel in de tuin gezeten, echt heerlijk. Kom maar door met die lente.

Winter in Molleone

14 februari 2009

Witte tuin en huis en Micky

Micky en Luca

Micky in de tuin

Uitzicht vanuit onze tuin op de Appenijnen.

Luca achterin onze tuin (uitzicht Appenijnen).

Vito

Luciano

Een wit huis, blije Luca en Mark op de achtergrond haalt de sneeuw van de olijfenbomen.

Luca en Micky spelen in de sneeuw

Wintertuin

Goed begin van 2009

Nina met haar nieuwe baasje Eva (rechts)

4 februari 2009

Het weekje Nederland was weer erg gezellig. Veel afspraken en een vol programma maar alles verliep volgens plan. Ik had geluk met het weer deze keer, heel koud maar geen regen en veel zon. Sinds jaren weer eens op de fiets door Amsterdam gereden. Leuk!

Op de 30e hadden Margreet en ik een afspraak bij de notaris en de Rabobank , een stralende dag. De stichting Animali Amati bestaat nu officieel! Aan het einde van de middag gingen we naar de Vergulde hond, op de borrel bij ons ex-opvanghondje Nina en haar nieuwe baas Eva. Ze had allemaal klanten en vriendinnen uitgenodigd. Waaronder mensen die geïnteresseerd waren om vrijwilligerswerk bij het asiel in Cagli te combineren met een vakantie. Nina zag er nog beter uit en de ribben waren niet meer te zien. Maar ze krijgt momenteel dan ook ruim 500 gram vers biologisch vlees per dag. Ze liep daar rond in die winkel alsof ze er al jaren woonde. Onvoorstelbaar dat ze nog maar een maand geleden eenzaam aan een ketting in een open schuur zat. Na 22.00 uur kwamen we pas die winkel weer uit (we zouden eigenlijk ’s avonds nog gaan eten). We waren intussen behoorlijk kapot dus zijn we maar naar huis gegaan. Al met al was het een hele geslaagde dag.

Onze nieuwe vennootschap met Ivo en Lena heeft ook een naam: de eerste drie letters van de woorden Il Sogno Italiano (De Italiaanse Droom): ISI (klinkt als easy). We zijn bij een adviseur geweest voor de oprichting en hebben zelfs al twee potentiële projecten op het oog. Allebei op toplocaties. Een ervan is een ruïne maar rondom wel 50 hectare bos en natuurgebied. Op het andere huis hebben we al een bod gedaan. Vond de eigenaar te laag maar we wachten het af want we hebben geen haast. Als het niet lukt is het ook goed want er zijn nog genoeg andere interessante huizen in deze omgeving. Het zou mooi zijn als in de toekomst mensen blij zijn dat ze via ISI hun ideale huis in Le Marche hebben gevonden.

Mark en ik hebben eindelijk onze residentie geregeld oftewel we zijn hier nu officieel ingeschreven. Dat kwam grotendeels doordat wij daar zelf te laks mee waren maar bij elke poging op het gemeentehuis ontbrak er wel iets. Nu hadden we alle benodigde papieren bij ons, er was nog een telefoontje nodig van onze makelaar en toen hadden we de belangrijke inschrijving in handen (scheelt namelijk 7% belasting over de koopsom van ons huis). Ik schreef de vorige keer toch over de onnavolgbare regels en bureaucratie in Italië. Nu was er ook weer iets waarbij we ons lachen moesten inhouden aan die balie. Om de aanvraag af te ronden moesten we een speciale zegel kopen t.w.v. 15 euro bij de tabakszaak(!). Daarmee weer terug naar het gemeentehuis. De zegel werd op een formulier geplakt en toen was het voor elkaar.

Vanavond komt een vriendin eten en haar hondje brengen want ze gaat een week op wintersport. We hebben er dus weer een logeetje bij.

Succesverhaal Nina

Een foto van Nina, een dag nadat we haar hebben opgehaald. Intussen is ze alweer drie kilo aangekomen.

24 januari 2009

Op 1 februari wonen we hier alweer een jaar. Er is veel gebeurd en we hebben veel meegemaakt het afgelopen jaar. Gelukkig bleek het een hele goede keuze te zijn hierheen te verhuizen want we voelden ons al heel snel thuis en wonen hier heel graag.

Maandag ga ik voor zes dagen naar Nederland. Eerst naar Hengelo en daarna naar Amsterdam. Een vol weekje met afspraken zoals bij de tandarts, daarvoor heb ik hier nog geen goed alternatief gevonden. En verder een afspraak bij de bank en de notaris voor de oprichting van Animali Amati. Al met al helaas weer te weinig tijd om iedereen te zien.

Ons opvanghondje Nina ziet er na bijna drie weken al veel beter uit. Ze is aangekomen, heeft veel meer energie en loopt stukken beter. En…Margreet heeft een nieuwe baas voor Nina gevonden! De voormalige plattelandskettinghond gaat in Amsterdam wonen. Ze wordt geadopteerd door de eigenares van de Vergulde hond, een winkel met biologische voeding voor katten en honden. Deze vrouw is sponsor van Animali Amati. Ze heeft ons al heel veel dierenvoedsel gedoneerd en dit ook gevraagd aan collega’s. Daar kwamen gelijk al meerdere reacties uit voort. In haar winkel staat ook een donatiebox voor ons, er liggen flyers en we staan op haar website. Kortom, een hele actieve sponsor. Morgen rijdt Nina mee in de auto met de ouders van een vriendin. ‘s Avonds komt ze aan in Groningen en de volgende morgen haalt Margreet haar op en brengt haar naar Amsterdam. En dan is ze eindelijk thuis. Eind volgende week zie ik haar alweer want dan gaan we met een fles Prosecco naar de Vergulde hond.

Italië staat bekend om zijn bureaucratie en onnavolgbare regels. Ze zijn dol op papierwerk en veel verschillende stempels. Het enige wat je kunt doen is erin meegaan en dan komt het uiteindelijk wel goed. Bijvoorbeeld voor Nina moest ik een aantal zaken regelen zodat ze naar Nederland kan reizen. De inentingen gingen gewoon via de dierenarts maar voor een EU paspoort moest ik naar een organisatie die ASL heet. Na meerdere malen zoeken had ik ze eindelijk gevonden in een grijze loods, zonder naambordje. Daar moest ik allerlei papieren invullen waarop vervolgens weer vele stempels werden gezet. Het EU paspoort was veel goedkoper dan in Nederland namelijk 8,50 euro. Alleen om dat te betalen, moest ik naar de receptie van het ziekenhuis in Cagli. Ik dacht dat ik daarna weer zou moeten terugkomen met het betalingsbewijs om het paspoort op te halen. Maar dat was tegen de verwachting in dan weer anders. Ik kreeg het meteen mee en ze gaan ervan uit dat je het wel betaalt. Bij het betalen van die 8,50 euro bij het ziekenhuis moest ik mijn paspoort laten zien. Geen idee waarom, gods wegen zijn ondoorgrondelijk maar die van Italië ook. Maar uiteindelijk is het dan allemaal voor elkaar.