Verjaardagsfeestje

Wandelen met asielhonden van Volpetella in Cagli

12 september 2008

Dit was de mooiste zomer die we ooit hebben meegemaakt. Gewoon al bijna 4 maanden zon en slechts een paar keer onweer. Op een gegeven moment wordt het vanzelfsprekend. We kijken nooit naar weerberichten want elke dag schijnt de zon toch wel. Het is ook heel constant rond de 30 graden. Maar na een lange warme zomer gaat het weer volgende week veranderen volgens de voorspellingen. Dat zou sneu zijn want morgen komen zes vrienden uit Nederland en hun kinderen hier voor een week. Het zal er niet minder gezellig om zijn maar mooi weer is natuurlijk leuker, misschien valt het allemaal wel mee. De mensen hier zullen het niet erg vinden want alles is erg droog. We hadden gisteren vlakbij ons huis zelfs een bosbrand. Gelukkig waren de blushelikopters er op tijd bij. Een paar jaar geleden hebben die helikopters ook water uit ons meertje gehaald. Dat had nu weinig zin want het meertje is zo goed als leeg.

Mijn eerste verjaardag in Italië was erg leuk. Ik kreeg kaarten, cadeautjes, telefoontjes en sms’jes uit Nederland. De mensen die ik in Italië ken en die ’s avonds niet konden komen, belden of hadden bloemen gestuurd. Het was overdag wel even ploeteren met de voorbereidingen voor het feestje. Dat weekend kwam namelijk de Sirocco voorbij (hete lucht uit de Sahara). Behoorlijk benauwd en niet echt fijn weer om een tuinfeestje op te bouwen en eten voor te bereiden. Maar Hans en Els waren nog bij ons en dankzij hun hulp is het allemaal gelukt. We hadden beneden in het midden van de patio een lange tafel gemaakt. Dat zag er heel mooi uit, een op en top Italiaans tafereel. ’s Avonds was het nog 27 graden dus een mooie temperatuur. Uiteindelijk waren we met dertien mensen. Erg internationaal, er werden maar liefst 5 talen gesproken. Het buffet en de barbecue gingen helemaal goed. Er was meer dan voldoende drank en iedereen had het gezellig met elkaar. Kortom, een geslaagd feestje.

Maandag hebben we voor het eerst met de asielhonden gewandeld. De honden die we mee hadden, liepen heel makkelijk mee en waren ontzettend lief. Sommigen zitten al jaren in het asiel dus dat had ik helemaal niet verwacht. Dat maakt het ook weer zieliger, het liefst had ik ze zo mee naar huis genomen. Maar goed, hopelijk gaat het ons lukken om voor veel honden een nieuw baasje te vinden.

Mark en ik zijn deze week ook weer begonnen met Italiaanse les. We hebben ieder privéles bij een vrouw in Cagli, zij is lerares aan de universiteit van Urbino. Volgens haar spraken we allebei al best goed Italiaans. Dat is mooi maar niet goed genoeg. Voorlopig gaan we een keer in de week. Het voordeel is natuurlijk dat we elke dag in de praktijk kunnen oefenen.

Hondenleed

Een van de vele lieve mooie asielhonden in Cagli.

2 september 2008

Ik ben afgelopen week met Margreet maar eens naar het dierenasiel van Cagli gegaan. Daar was ik bewust nog niet geweest want ik wist al wel dat het niet zo goed geregeld is als in Nederland. Toen we daar kwamen was het asiel helaas gesloten en de beheerder was al weg. Er staat een laag hek om heen dus we konden alles wel redelijk goed zien. Ze hebben heel veel honden en de meeste hokken staan in een grote schuur of hebben een golfplaten dak op een buitenhok. Niet echt geslaagd met dit klimaat. En binnenhokken zoals in Nederland zijn er niet. Dat was wel even slikken. Vooral omdat je weet dat de meesten er waarschijnlijk nooit uit zullen komen. We hadden hondenkoekjes meegenomen en zijn rondom het asiel gelopen om de koekjes in de hokken te gooien.

Maandag zijn we weer teruggegaan. We hebben veel plannen om het asiel te helpen maar dat lukt alleen als de beheerder meewerkt. Dus die hebben we zo tactisch en aardig mogelijk benaderd. Gelukkig was hij erg vriendelijk en we kregen een uitgebreide rondleiding. We merkten dat de honden blij waren hem te zien en ze zagen er redelijk goed verzorgd uit. Het zijn maar liefst 240 honden! Alle leeftijden en alle rassen. Margreet en ik hebben onder meer bedacht om onszelf aan te bieden als asielbegeleiders aan vooral de Duitsers, Nederlanders en Engelsen in deze omgeving. Ten eerste de mensen op het idee te brengen om naar het asiel te gaan. En wij kunnen helpen met de taal, keuze hond, dierenarts, enz. Daarom hebben we daar een paar foto’s van honden gemaakt. Met die foto’s en een tekstje hebben we een flyer in elkaar geknutseld (in 3 taalversies). Binnenkort gaan we een professionele flyer laten maken. We leggen ze o.a. neer op plaatsen waar mensen Italiaanse les krijgen, bij makelaars, etc. Verder hebben we met de beheerder kunnen regelen dat we met de asielhonden mogen wandelen. Komen zij hun hok nog eens uit en zo zijn wij ‘binnen’. Kunnen we de honden leren kennen voor plaatsing en de gang van zaken in het asiel beter bekijken.

Deze week zijn Hans en Els (Mark’s zus) hier. Heel gezellig en zij vermaken zich hier prima. Vanavond hebben we een etentje bij Catherine en Filipo. Ze hebben ook de theaterdirecteur van Cagli en zijn vrouw uitgenodigd. Dat zijn vrienden van hen en ze wilden graag dat wij elkaar leren kennen. Hans en Els gaan vanavond dus even naar de pizzeria. Morgenavond gaan we voor het eerst onze enorme barbecue uitproberen, het is eigenlijk meer een buitenkeuken. We moeten hem even testen want aanstaande zaterdag gaan we de barbecue serieus gebruiken. Op 6 september ben ik jarig en ’s avonds houden we een feestje in de tuin en de patio.

Maandag 8 september wordt Luca gecastreerd. Hij hoeft zich wat ons betreft niet meer voort te planten want er zijn al genoeg honden op deze wereld. En hij is nu voldoende aangesterkt om weer als een casanova door het leven te gaan. We hebben zelfs een poging tot aanranding op Antonio gezien. Maar dat is na maandag afgelopen. Gelukkig weet Luca het niet dus hij kan er zelf niet tegenop zien.

Nieuwe vrienden

14 augustus 2008

Mark’s zoon is hier alweer bijna twee weken en vermaakt zich prima. Zwemmen in de rivier bij Cagli, meehelpen in de tuin en naar de afspraken die we hebben, gaat hij gewoon mee. Of als we hier bezoek hebben, vindt hij het ook prima om te gamen want onze gesprekken zijn niet altijd interessant voor een dertienjarige.

Vorige week waren onze Nederlandse "buren" hier (die ik laatst had ontmoet toen ik van Amsterdam naar Bologna vloog). We hadden de langste lunch sinds tijden namelijk van 1 tot half 8. Lekker buiten zitten, eten en veel flessen prosecco en wijn. Het was dus erg gezellig. Hij heeft ook een eigen bedrijf, in Amsterdam. Ze hebben geen kinderen en zij blijkt zo ongeveer een nog grotere dierenvriend te zijn dan ik. Ze heeft al een pony geadopteerd die heel sneu bij een boer in de hoek van een schuur stond, achter de landbouwmachines verstopt. Ze voert zwerfkatten en wandelt met een hond die altijd aan de ketting zit. Diezelfde hond had ik bij het langsrijden ook al een paar keer gezien en had altijd medelijden met hem. Maar zij was gelukkig iets actiever. Ze werd erg enthousiast toen ik vertelde over Catherine en de dierenstichting. Ze wil graag lid worden en meehelpen. We hebben veel goede nieuwe ideeën besproken en binnenkort een afspraak met Catherine.

Zondag zijn we bij hen geweest. Ze hadden familie op bezoek met kinderen van dezelfde leeftijd als Mark's zoon en hadden ons uitgenodigd om te komen zwemmen. Waar zij wonen is geeneens een huis maar het lijkt wel een dorpje. Allemaal gebouwen, heel mooi gerenoveerd, kleine straatjes er tussendoor, een restaurant en zelfs een kapelletje (denken wij dat we best een groot huis hebben). Van de meeste gebouwen hebben ze appartementen gemaakt die ze gaan verhuren aan groepen in combinatie met allerlei workshops. En ze hebben een groot zwembad met uitzicht op de vallei en de Apennijnen. Kortom, we hadden een geslaagde zondagmiddag.

Gisteren zijn we bij Enzo geweest, onze biotherapeut. Mark voor de tweede keer en ik voor het eerst. Afgelopen nacht was gewoon een ouderwets slechte nacht maar het zal ook wel niet meteen zijn opgelost na 1 behandeling. Ondanks het succes bij Mark probeer ik toch maar niet al te hooggespannen verwachtingen te hebben. Volgens Enzo is mijn voorhoofdholte de oorzaak. Volgende week woensdag gaan we weer.

Zaterdag wordt een behoorlijk drukke dag. In beide appartementen gaan mensen weg en komen nieuwe gasten. Mark's zoon gaat weer naar huis dus die brengen we naar de luchthaven in Rimini (ruim een uur rijden en weer terug natuurlijk). Tussendoor dus alles voor de appartementen regelen. Einde dag weer naar Rimini om mijn zus en haar dochtertje op te halen. Tegen half 11 ’s avonds zijn we weer thuis en mogen we instorten.

De avond daarvoor hebben we een feest dus dat zal niet heel laat worden. Tenminste, ik hoop dat we zo verstandig zijn (we hebben gelukkig nog steeds een aardige voorraad energiepoedertjes van Wellness). Vrijdag is een vrije dag in Italië omdat het Ferragosta is, een katholieke feestdag. Naar het feestje dat wij ’s avonds hebben, moet iedereen eten meenemen en het mag niet Italiaans zijn. Dat is voor Italianen niet makkelijk dus het is een gewaagd idee. Ik ga sateetjes en pindasaus maken, ben benieuwd wat ze ervan vinden.

Het is nog steeds elke dag mooi weer en rond de 30 graden. Je merkt alleen wel dat het alweer vroeger donker gaat worden. Met de dieren gaat ook alles goed. Luca wordt steeds blijer en speelser. Voor vreemden is hij in het begin nog wel bang maar dat gaat ook steeds sneller over. Micky heeft de tijd van haar leven, is de hele dag buiten en dringt zich steeds weer op aan de gasten in de appartementen. Zodra ze een keer haar balletje hebben weggegooid, is ze er niet meer weg te krijgen. De katjes slapen overdag want dan vinden ze het te warm buiten. ‘s Avonds worden ze pas weer actief. We hadden rondom ons huis graanvelden maar die zijn nu geoogst en de grond is omgeploegd. Jammer want die goudgele velden, vooral met de avondzon, zien er natuurlijk mooier uit dan die brokken bruine aarde die er nu liggen.

En het wordt hier steeds internationaler want we hebben ook een buurvrouw uit Iran. Een hele leuke en interessante vrouw. Ze is schrijfster, maakt films en spreekt meerdere talen. Begrijpelijk waarom de vrouw niet meer in Iran woont. Ze is regelmatig voor haar werk in het buitenland en heeft ook nog een appartement in New York. Ach ja, heel anders maar ook best leuk.

Toeval bestaat niet

30 juli 2008

Na mijn vorige mail bleek dat het verhaal nog niet klaar was. De toevalligheden bleven doorgaan.
Vorige week moesten we in Pergola naar de bank en besloten daarna nog even langs een winkel te gaan met tuinspullen en dierenvoeding. In de winkel zie ik een bekend gezicht maar kan het niet plaatsen. Hij had hetzelfde en opeens wisten we het. Ik kwam hem vaak tegen met zijn hond als ik met Micky ging wandelen, in Nederland dus! Blijkt dat hij een huis heeft in de buurt van Pergola. Nu nog als tweede huis maar wel met de bedoeling er uiteindelijk permanent te gaan wonen met z’n gezin. Over 2 weken moeten ze alweer terug naar Nederland maar we spraken af dat ze voor die tijd nog bij ons langskomen. Toch bizar dat je op hetzelfde tijdstip in die winkel bent en elkaar tegenkomt.

De volgende dag hadden we ’s avonds een afspraak omdat onze kapster een groepje klanten had uitgenodigd om uit eten te gaan. Komen we in gesprek met een Duits stel en zij vertelde dat ze een paar jaar in Nederland hadden gewoond. Goh, waar dan? In Hengelo, in de wijk Groot Driene (daar woont mijn moeder)! Weer iemand die off all places in Hengelo had gewoond.

We zijn gisteren bij een nieuwe therapeut voor Mark’s rug geweest. Hij heeft er al jaren last van en elke fysiotherapeut al bezocht, zonder succes. Dus iets nieuws uitproberen kan geen kwaad. Het gaat weliswaar om biotherapie, lekker vaag maar we hoorden veel succesverhalen over hem. De man heet Enzo en woont op een boerderij ongeveer 5 minuten hier vandaan. Blijkt hij overigens ook nog eens de buurman te zijn van de Nederlander die ik laatst in het vliegtuig had ontmoet (buren betekenen hier wel dat je ongeveer 1 km verderop woont). Enzo had meteen door wat de pijnpunten waren en verwacht al resultaat na 3 behandelingen! Nou dat horen we graag natuurlijk. Het is ongelooflijk maar Mark had meteen al minder last van zijn rug. We kunnen ons nauwelijks voorstellen dat dit werkt en zijn benieuwd hoe het op de langere termijn gaat maar het zou natuurlijk geweldig zijn als dit de oplossing is. En dat voor 20 euro per behandeling. Hebben we gewoon een wonderdokter in onze buurt? Het zou weer een reden zijn waarom we hier moesten gaan wonen. Vervolgens kom ik op het idee om ook eens te vragen naar behandelingen tegen slaapproblemen. Ja hoor, dat deed hij ook. Ik ga het gewoon proberen want na 10 jaar heb ik eigenlijk al geaccepteerd dat ik dit nu eenmaal heb. Dus als deze man mij kan helpen dan richt ik een standbeeld voor hem op.

Deze week hebben we weer veel afspraken want we leren steeds meer mensen kennen. We wonen wel op het platteland maar zijn alles behalve eenzaam. Verder komt nog een Nederlandse vrouw bij ons logeren die we vorig jaar september tijdens een weekend in Sirolo hadden ontmoet (kuststadje net onder Ancona). Zij heeft haar eigen bedrijf en woont al jaren in Rome. Sinds Sirolo hebben we contact gehouden via de mail en nu komt ze dus langs.

We krijgen nu ook te maken met een waterprobleem. Een tekort uiteraard. Wij hebben hier geen waterleiding maar drie eigen bronnen. Het heeft al heel lang niet meer geregend en inclusief de appartementen maken drie huizen gebruik van deze watervoorraad. Nu is 1 bron al leeg en bij een andere, de bron voor de appartementen, was de pompinstallatie kapot. Zij kregen dus tijdelijk water via onze bron. Gisteren is het gerepareerd en weer omgezet maar doordat het water een tijdje heeft stil gestaan, stinkt het behoorlijk. Helaas kwam een van onze gasten erachter toen hij dacht een lekkere douche te nemen. Ik denk niet dat hij ’s avonds nog uit eten is gegaan. Kortom, we hebben nog maar 1 bron over en de vreemde situatie dat we water moeten bestellen.

Reisperikelen

23 juli 2008

Die paar dagen in Nederland waren heel gezellig, alleen jammer van het herfstweer. Op de terugweg was ik ruim op tijd op Schiphol. Bleek de vlucht overboekt te zijn en iets of iemand had besloten dat ik een van de passagiers was die maar moest wachten of er nog plek zou zijn. Dan sta je daar dus aan een balie bij de gate, te wachten terwijl de andere passagiers al gaan instappen. Nog steeds geen idee of je nu meekan of niet. Behoorlijk irritant. Naast mij stond een Nederlandse man die hetzelfde probleem had. Al pratend kwamen we er uiteindelijk achter dat we in Italië praktisch buren zijn van elkaar. Hij woont met zijn vrouw ongeveer 3 km bij ons vandaan! Dat is toch wel heel toevallig. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is. Op de valreep kregen we nog een instapkaart van de grondstewardess in de hand geduwd oftewel we mochten toch mee naar Bologna. Het leuke was wel dat we nu een upgrade hadden en in de Bussiness class zaten.

Aangekomen in Bologna bleek dat mijn koffer op Schiphol was blijven staan, behoorlijk balen omdat daar werkelijk alles in zat. Ach ja, KLM werkt steeds meer met een Franse slag. Het was wel gezellig dat we samen konden reizen met de trein van Bologna naar Fano want hij werd daar door zijn vrouw opgehaald en ik door Mark. We hebben meteen afgesproken dat ze volgende week bij ons op bezoek komen. Dus al met al pakt een minder leuke reiservaring heel goed uit.

Meteen nadat ik terug was, hadden we alweer bezoek van mensen van Short Stay Apartments en de dag daarna kwamen Catherine en Filipo bij ons eten. Allemaal gezellig maar in het weekend was het dan eindelijk tijd voor niets doen en relaxen.

Via onze appartementensite kreeg ik ook nog een mailtje met vragen van een Nederlandse vrouw die eind augustus naar Le Marche gaat verhuizen met man en dochter. Toch grappig dat wij met onze net 6 maanden ervaring nu al andere mensen kunnen helpen en adviseren. Intussen al meerdere mailtjes verder blijkt dat ze hier niet zo ver vandaan komen te wonen.

Mark’s eerste pogingen in de moestuin werpen letterlijk en figuurlijk vruchten af. We hebben nog nooit zulke grote courgettes gezien. Of we hebben hele vruchtbare grond. Of de boeren in de omgeving dumpen er illegaal chemisch afval. Hoe dan ook, op het moment zijn we verplicht om allerlei recepten te verzinnen waar een courgette in verwerkt kan worden want het zijn er idioot veel. En zodra je er een plukt, groeit er meteen weer een nieuwe aan. De stress van het platteland. Mark heeft ook al jam gemaakt omdat anders veel fruit zou bederven. Eerst brood bakken en nu jam maken, hij wordt nu toch een beetje de Martha Stewart van Le Marche.

Zaterdag halen we Mark’s zoon op van de luchthaven in Rimini, hij blijft hier twee weken.