Girasoli

14 juli 2008

Beide appartementen zijn vanaf nu de hele zomer tot eind september volgeboekt. Gelukkig hebben we niet elke zaterdag een wisseldag omdat er ook gasten zijn die 2 of 3 weken blijven. Tot nu toe is het allemaal, naast ons eigen werk, goed te doen. De mensen zijn aardig, rustig en erg enthousiast over de appartementen en deze omgeving. We krijgen regelmatig een fles wijn of prosecco als bedankje. Vorige week kwamen er zelfs gasten terug die de 2e week eigenlijk ergens anders hadden geboekt. Het zijn nog steeds alleen maar Duitsers dus mijn Lufthansa verleden komt goed van pas. Elke keer als die mensen het zo jammer vinden dat ze weer weg moeten, realiseren we ons weer hoeveel geluk we hebben dat wij mogen blijven.

De omgeving ziet er nu nog mooier uit omdat mijn lievelingsbloemen bloeien. Overal zie je enorme velden met zonnebloemen. Als je dan ergens op een weggetje rijdt, staan links en rechts alleen maar zonnebloemen. Dat ziet er natuurlijk geweldig uit.

De zomer gaat gewoon lekker door, elke dag mooi weer zoals het hoort in Italië. Als we in de tuin lopen of zitten, verzamelen meteen alle huisdieren zich om ons heen. Luca zit volgens mij in een identiteitscrisis want zijn grootste vriend is Luciano. Ze wassen elkaar en spelen samen, erg grappig om te zien.

Gisteren hadden we een barbecue bij een van onze Italiaanse buren. Die nodigen 1 keer per jaar iedereen in Molleone uit. Lange tafels, ontzettend lekker eten, helemaal Italiaans met aan het eind allemaal taartjes, cakes, vers fruit en likeur. Vervolgens kon er nog gedanst worden op jaren-80 Italo disco. Hahaha, nou die muziek kenden wij allebei nog wel.

Vandaag krijgen we weer bezoek uit Nederland, een zakenrelatie van Mark komt hier voor een paar dagen. Die meeting kon blijkbaar toch echt niet via Skype en de webcam :)

Zomer in Le Marche

Marijke, Mark en Don bij ons buiten

6 juli 2008

Het is nu non-stop erg warm, tussen de 30 en 35 graden. Wel even wennen voor ons maar heel fijn natuurlijk want je leeft alleen maar buiten. Zolang we maar niet te actief hoeven te zijn want dan staan we gelijk blank. Ik loop vrijwel permanent met zo’n Ron Brandsteder zweetlip. En als ik overdag even met de honden wandel dan loop ik van schaduw naar schaduw. We zitten op 450 meter hoogte en daardoor waait het meestal. Dat is fijn met die warmte maar nog beter, door die wind hebben we gelukkig nauwelijks muggen. Maar verder geen klachten hóór want dit is de Italiaanse zomer zoals we het ons ook hadden voorgesteld.

Marijke en Don (vrienden uit Nederland) zijn hier een paar dagen geweest. We hebben gezellig kunnen bijpraten terwijl we lekker buiten zaten te borrelen en te eten. Maandag zijn we naar Fano geweest. Daar hebben we eerst uitgebreid op z’n Italiaans geluncht bij een visrestaurant. We zaten buiten in een heel mooi binnenhofje, alleen wij met z’n vieren want we waren laat en de meeste mensen waren al weg. Daarna nog even een paar uurtjes bijkomen op het strand. Zo leuk kan een maandag zijn.
Don en Marijke weten nu zelfs hoe het is om met Tombolesi (onze makelaar) naar een huis te gaan kijken want ze hebben een bezichtiging gedaan bij een mooi voormalig klooster. Uiteraard geheel vrijblijvend maar wie weet. Woensdag vertrokken ze naar de kust en daarna gingen ze naar Pittichio (ja zeker, die B&B van de Italiaanse Droom). Vanmiddag komen ze hier nog een keer terug voor 1 nacht.

Waarover ik me hier blijf verbazen is het vertrouwen. Heel mooi natuurlijk. Het zal ook zeker meespelen dat we hier op het platteland zijn. Ik had laatst bij de supermarkt niet genoeg geld bij me en baalde al dat ik die hele handel weer kon gaan terugleggen. Maar nee, naam, adres en bedrag werden keurig met pen genoteerd in een schrift en ik kon alles meenemen. Geen id of aanbetaling nodig. Ander voorbeeld, we hadden voor 250,- euro planten en potten gekocht bij de ‘intratuin’ in Cagli. We wilden met creditcard betalen maar het betalingsapparaat had een storing. “Ach laat maar, dat komt de volgende keer wel”, zei de verkoopster. Je haalt het dan natuurlijk ook niet in je hoofd om nooit meer terug te komen.

Verder gaat alles z’n gangetje met het werk en de dieren en hebben we regelmatig etentjes en barbecues met mensen die we hier kennen. We genieten van de zomer.

Meer Luca

Luca gaat steeds beter en speelt nu zelfs

24 juni 2008

Het is erg warm de laatste dagen, tussen de 30 en 35 graden. Dus we doen het rustig aan en onze werkplek is gelukkig redelijk koel (achterkant huis, beneden, dikke muren). Maar wel heerlijk natuurlijk om ook tot ’s avonds laat buiten te zitten.

Met Luca gaat het heel goed. De honger overwint het van de angst dus met eten hebben we wel het een en ander bereikt. Langzamerhand zien we hem veranderen in een normale hond. Minder bang en gelaten. Soms speelt hij zelfs even. Verder past hij zich keurig aan, begrijpt zijn plaats binnen de groep en is al helemaal geaccepteerd door de rest. Vaak wandelen we hier achter ons huis op het veld met twee honden en drie katten achter ons aan. Heel gezellig.

Luca heeft nog wel last van verlatingsangst (me and my shadow) en is natuurlijk gefixeerd op eten. Maar ook dat gaat allemaal steeds beter. Verder krijgt hij anti-biotica. Hij wordt al sterker, loopt niet meer zo houterig en krijgt meer energie. Aaien is alleen maar leuk op en rond het kopje. Op de rest van Luca voel je alleen maar ribbetjes en botten. Het is zo’n lieve hond, ongelooflijk dat er mensen zijn die een dier dit aan kunnen doen. Hij begint ook te begrijpen dat wij niet slaan of schoppen maar eigenlijk best aardig zijn. Als we even weg zijn geweest of ’s morgens de keuken inkomen, staat hij dan ook te stuiteren van blijdschap.

Afgelopen zaterdag heeft Luca een microchip gekregen en is hij officieel van ons. Catherine had een afspraak voor ons gemaakt bij een dierenarts in Pergola, vriend van de dierenstichting. Ik had al gehoord dat hij mensen die weinig geld hebben voor niets of tegen een klein bedrag helpt (terwijl we daar zaten kwam er net iemand een paar flessen eigen olijfolie brengen als bedankje). Maar wij kunnen het natuurlijk echt wel betalen. Toch hoefde dat niet en hij bedankte ons juist omdat de hond nu een nieuw thuis had. Dat is natuurlijk heel erg aardig. De man heet ook nog Antonio, goeie naam.

Klein minpuntje. In juli hadden we naar een internationaal filmfestival gekund in Rome. Fillipo, de man van Catherine, is een van de organisatoren. Er zijn prijsuitreikingen e.d., zoiets als in Cannes. We konden kiezen uit meerdere leuke feestjes op mooie locaties in Rome. Maar we willen Luca nu nog niet alleen laten. Onze buren hadden al eens aangeboden dat ze voor onze dieren willen zorgen als we weg zijn. Tot nu toe ben ik echter de enige waar hij achteraan loopt als we gaan wandelen. Dat zal vast nog wel veranderen. Maar voor nu jammer maar helaas. Dan gaan we volgend jaar wel naar dat filmfestival want het wordt elk jaar gehouden.

Aanstaande zondag krijgen we weer bezoek uit Nederland. Onze vrienden Marijke en Don komen een paar dagen langs. Heel gezellig! Vandaag zijn onze nieuwe tuinmeubelen van Uno Piu eindelijk geleverd dus kunnen we lekker buiten zitten en eten. Erg mooie spullen. Nu kunnen de plastic Hartmann klapstoelen naar de appartementen.

Gezinsuitbreiding

1e dag Luca bij ons, nog zielig en bang

15 juni 2008

Gisteravond gingen we uit eten met de mensen van de dierenstichting en toen vertelde Catherine dat net 2 uur daarvoor een hond was komen aanlopen (kruising Engelse Setter en Breton). Ze had hem eten gegeven en op haar veranda neergelegd. Bij hen kon hij niet blijven (ze heeft al vier honden) en toen boden wij ons aan als opvangadres. Maar het arme beest is zo verzwakt, broodmager en bang dat we eigenlijk niet eens willen dat hij teruggaat naar de eigenaar. Het zou trouwens ook kunnen dat hij bewust gedumpt is.

Bij ons thuis hebben we hem weer eten gegeven en 's nachts in de keuken laten slapen bij Micky (gelukkig is onze hond erg makkelijk). Hij is nog wel angstig en overduidelijk heeft hij hele slechte ervaringen met mensen. Ongelooflijk dat iemand zo'n hulpeloos dier zo gemeen kan behandelen.

Al vrij snel besloten we dat we niet alleen zijn opvangadres zouden zijn maar dat hij gewoon bij ons blijft. We kwamen hier aan met 1 hond en hebben nu dus 3 katten en 2 honden. Een behoorlijke uitbreiding. Maar wel erg leuk en we hebben de ruimte hier.

Campione

Anna met Fico.

14 juni 2008

We hadden sinds dinsdag tot vandaag weer bezoek uit Nederland van Marit en haar vriend Ronald (Marit is de dochter van Mark's zus Erica). Het was erg gezellig.

Afgelopen maandag hebben Mark en ik de voetbalwedstrijd Nederland-Italië gezien bij Villa Furlo, een agriturismo met restaurant waarvan we de eigenaar kennen. We zaten in een grote u-vorm van tafels gericht op een groot TV-scherm. Een rij van Italianen en Nederlanders die gezellig zaten te eten. Alleen werden wij steeds vrolijker en zij steeds stiller en depressiever. Niemand had natuurlijk zo’n uitslag verwacht (3-0!). Gelukkig waren ze sportief genoeg om ons te feliciteren en drankjes aan te bieden.

Dan rijdt je de volgende dag met een Nederlandse auto rond maar we kregen alleen maar aardige en positieve reacties van de Italianen hier. Donderdag waren we uit eten met Marit en Ronald en de ober vroeg waar we vandaan kwamen. Dan twijfel je toch even of je beter België of zo kunt zeggen om te voorkomen dat er in de keuken in je eten wordt gespuugd. Maar gelukkig reageren de mensen erg sportief en komen ze alleen maar met complimenten voor het Nederlands elftal. En terecht.

Nog even een paar huis- en- tuin dingen. Het is nu de tijd van de vuurvliegjes of eigenlijk zijn het meer kleine kevertjes met een knipperend lampje op hun kop. Zodra het donker wordt zie je ze overal rondvliegen, net een levende kerstverlichting. Verder hebben we al onze eerste kersen geplukt en ze zijn nog heel lekker ook.

Ik heb ook de website voor de dierenstichting weer aangepast. O.a. een paar kindertekeningen van het evenement van laatst erop gezet. En kijk voor de lol toch eens voor welke dieren we een nieuw thuis zoeken (http://www.gliamicidiplutoesilvestro.com/ > Cerchiamo casa > Gattini). We moeten ons echt inhouden om onze dierenclub hier niet uit te breiden. Bijvoorbeeld van dat mooie witte katje (Nuvoletta heet ze = sneeuwvlokje) leeft de moeder niet meer. En een zwarte kitten is door een aso uit de auto gegooid en heeft daarbij zijn pootje gebroken.Allemaal treurige verhalen maar ze hebben nog geluk door dierenvrienden gevonden te zijn dus het komt allemaal goed. Met dat laatste zwarte katje is het nu al goed gekomen want ik heb een Nederlandse gevonden, Anna, die hem graag wilde hebben. Afgelopen week ben ik met haar naar Catherine gegaan om hem op te halen. Dan zie je zo’n zwart lief pluizebolletje met een bungelend voorpootje. Je kunt je niet voorstellen dat iemand zo’n hulpeloos katje zo bruut behandelt. Gelukkig herstelt hij goed, helaas weten we intussen wel dat het onderste deel van z’n pootje is verbrijzeld en geamputeerd moet worden. Maar verder banjert hij rond bij Anna thuis of hij nooit ergens anders heeft gewoond. Nu heet hij Fico. Dat betekent letterlijk vijg maar ook stoere bink, lekker stuk, kanjer.

Het weer is hier de laatste tijd niet echt geweldig. Regelmatig onweer met regen. Normaal regent het vanaf april/mei niet of nauwelijks meer en is het volop zomer. Dit weer is hier om deze tijd nog nooit eerder voorgekomen. En dat in onze eerste zomer in Italië......Maar gelukkig zijn de voorspellingen vanaf morgen goed tot zeer goed en alleen maar zon.

Zwijntjes en evenement

Wilde zwijntjes in de tuin

2 juni 2008

Sinds drie weken ga ik naar yoga. Behoorlijk pittig kan ik zeggen want ik heb spierpijn op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ik spieren had. Maar wel heel goed dus om weer eens aan sport te doen. Mark doet al genoeg aan sport en beweging in de tuin. Ik help ook wel in de tuin maar hij doet vooral het zware werk. Blijkbaar val je daar nogal van af want hij eet meer dan in Nederland en is toch 9 kilo afgevallen. En hij is veel gespierder geworden. Ik woon nu dus met een Griekse god in Italië, wat wil een vrouw nog meer.

De twee weken dat mijn moeder hier was zijn alweer om. Leuk om elkaar weer te zien natuurlijk en dat ze nu eindelijk ons huis en onze omgeving kon zien. Ze heeft ook een paar mensen ontmoet waarmee we hier omgaan. En ze is meegeweest naar een verjaardagsfeestje. Dat was erg gezellig want we waren pas om 4 uur ’s nachts thuis en we hadden de volgende dag een flinke kater. Ik heb zowel mijn favoriete nummer van Francesco de Gregori met een Italiaan kunnen zingen als Dokter Bernard van Bonnie st. Claire met een Nederlands meisje. Kortom een goed feest.

De eerste dagen dat mijn moeder hier was, hadden we niet zulk mooi weer en zelfs regen. Dat was hier al in geen 100 jaar meer voorgekomen in de maand mei maar nu dus wel, jammer. Maar verder heeft ze in de tuin kunnen zonnen, lezen en hebben we leuke uitstapjes gemaakt naar onder andere Urbino, Fossombrone en Monte Catria. En ze kon natuurlijk weer niet alleen maar stilzitten. Op de eerste dag dat ze bezig was met onkruid te verwijderen in de groentetuin hoorde ze op een paar meter afstand geknor en stond ze oog in oog met een wild moederzwijn. Op een drafje ging ze naar binnen waarop Mark meteen naar buiten ging met zijn fototoestel. Blijkt dat er ook nog acht schattige jonge zwijntjes bij liepen. Met van die mooie gestreepte pakjes. Toch bijzonder om zoiets aan te treffen in je tuin.

Afgelopen zaterdag hebben we mijn moeder naar de luchthaven in Rimini gebracht. ’s Avonds hadden we een barbecue bij onze buren. Wel apart dat je een wandeling moet maken van 15 minuten voordat je bij je buren bent.

De afgelopen maand ben ik, samen met Catherine, druk bezig geweest met een website voor haar dierenstichting, natuurlijk gesponsord door WebGenerator: http://www.gliamicidiplutoesilvestro.com/. Hij is nog niet helemaal klaar maar goed genoeg in verband met een evenement dat we gisteren hadden in Pergola. De laagste klassen van de lagere school hadden de opdracht gekregen hun favoriete dier te tekenen met een kort verhaaltje erbij. Deze tekeningen hadden we vorige week al opgehaald en bekeken (af en toe erg lachen tot ontroerend). De oude binnenstad van Pergola was afgesloten voor het verkeer en overal stonden grote borden waarop de tekeningen van de kinderen waren te zien en allerlei informatie over dieren. Uiteraard hingen er ook kleine postertjes met de vermelding van de nieuwe website. Verder was er een buffet met eten en drinken. Allemaal mogelijk dankzij sponsors. Alle kinderen die een tekening hadden gemaakt kregen een tshirt met het logo van de stichting. Ik zat achter de tafel waar de kinderen hun tshirt konden ophalen. Gelukkig stond deze tafel in de schaduw want het was erg warm. Maar al met al was het een hele gezellige dag en ik heb weer goed mijn Italiaans kunnen oefenen.

De Italiaanse droom

Hoofdingang van ons huis

12 mei 2008

Ik ben alweer terug van mijn tripje naar Nederland. Het was erg leuk en gezellig om weer in Amsterdam te zijn en natuurlijk om iedereen weer te zien. Maar ik vond het gelukkig ook heel leuk om naar huis te gaan (naar Le Marche dus). Ik moest afgelopen week wel even bijkomen na een behoorlijk druk programma. Wat steeds zo raar was als ik ’s avonds een eetafspraak had in Amsterdam, dat het leek of ik daarna weer gewoon naar mijn huis in Nederland zou gaan. Het was allemaal heel snel weer als vanouds.

De terugreis ging gelukkig helemaal goed. Op de heenweg was mijn vlucht namelijk geannuleerd en moest ik overnachten in Bologna. Nachtje Sheraton plus diner, gratis aangeboden door de KLM. Heel jammer dat daardoor m’n afspraak met een vriendin die avond niet doorging. Maar ik had intussen een paar aardige reisgenoten ontmoet dus we vermaakten ons goed.

Mark’s zoon is net een week geweest en vond het hier erg leuk. We waren bang dat hij misschien heimwee zou hebben maar uiteindelijk wilde hij helemaal niet naar huis (ok, het zal schelen dat hij elke dag kon bellen en skypen met z’n moeder). Dus de volgende keer zal hij twee of drie weken hierheen komen, waarschijnlijk in z’n zomervakantie.

We hebben nu steeds weer nieuwe gasten en elke keer weer hele aardige mensen (tot nu toe alleen Duitsers). Met het laatste stel hebben we een paar keer samen wijn gedronken. En van weer een ander stel kregen we meerdere cadeautjes. De meeste gasten laten bovendien het huis achter alsof er niemand ingezeten heeft. We hoefden dus nog geen mensen op de zwarte lijst te zetten. Ivo en Lena hadden in al die jaren ook maar een paar mindere ervaringen. Onder meer een gezin met kleine kinderen die het halve appartement hadden ondergesmeerd met jam en kauwgom. De schoonmaakster was er in ieder geval een volle dag mee bezig om de boel weer in orde te krijgen. En een paar muren konden opnieuw worden geschilderd. Dat zou niet moeten kunnen om het op z’n Jan Peters te zeggen.

De verkoop van ons huis was net definitief toen de garage in Nederland belde dat mijn Lancia was verkocht. Mooi, is dat ook weer geregeld. Nu willen we alleen nog een keer Mark’s auto verkopen omdat de Audi te laag is voor hier. We rijden vaak op binnendoorweggetjes en dat lijkt dan meer op een Camel Trophy rit, niet geasfalteerd en veel kuilen. Dus dan moet je erg voorzichtig rijden om niet continu met de bodem ergens overheen te krassen. En ik ga nog op zoek naar een oude Fiat Panda. In december toen er zoveel sneeuw lag, werden we gewoon ingehaald door die Panda’s.

Het schijnt trouwens dat door het TV programma “De Italiaanse Droom” er nu al veel meer Nederlanders naar Le Marche komen en Pittichio waar het programma zich afspeelt een soort bedevaartsoord is geworden. Wij hadden ook nog het idee om naar Pittichio te gaan om te zien wie er gewonnen heeft maar we hoorden dat daar al rekening mee is gehouden. De B&B wordt pas per 1 juni officieel geopend voor gasten.

Aankomende zaterdag komt mijn moeder naar ons toe voor twee weken. Kan ze eindelijk zien waar we wonen en natuurlijk lekker vakantie vieren.

De lente begint

Micky met Luciano en Antonio

16 april 2008

Het wordt steeds warmer en alles wordt steeds groener en krijgt mooie bloemen. Onze tuin verandert iedere dag. Vanmorgen kwam Kerstin langs met haar Italiaanse schoonmoeder (Kerstin is een Duits meisje, hebben we leren kennen bij de biologisch proeverij). Het schijnt dat wij in onze tuin en omgeving allerlei wilde planten en kruiden hebben die je kunt eten. De schoonmoeder weet dus precies welke dat zijn. Ze heeft met ons hier rondgelopen en alles uitgelegd. Mark maakte de foto’s en ik schreef de namen op en hoe je het moet koken. Er zit trouwens veel bij wat wij voor onkruid hadden aangezien. Vanavond gaan we de oogst van vandaag uitproberen dus ik ben benieuwd.

De hond en de katten zijn al helemaal aan elkaar gewend. Dat is toch best snel na een week. Antonio en Luciano hebben zelfs al bij Micky in de mand geslapen. En als we met Micky rondom ons huis gaan wandelen, loopt Sofia mee. Vier huisdieren betekent natuurlijk wel meer werk maar het is ook heel leuk. ’s Ochtends is het een aardige organisatie voordat iedereen te eten heeft en uit het juiste bakje eet. Als we ’s avonds thuis zijn, liggen de kleintjes bij ons op schoot te slapen in de meest gekke houdingen. Want als ze eenmaal moe zijn dan liggen ze ook echt in coma. Ze gaan steeds meer op onderzoek uit en constant zijn we er een kwijt. Dan is er weer een in de vaatwasser gekropen of ligt te slapen in de kom van de mixer. Hier is dus nog enige opvoeding nodig. Maar wat wel weer handig is, is dat katten meteen zindelijk zijn. Ze doen gewoon hun moeder na en gaan uit zichzelf op de kattenbak. Minpuntje: Micky krijgt de hagedissen niet te pakken maar Sofia wel. En ze neemt ze ook mee naar binnen. Mark heeft er al een paar kunnen redden en weer in de tuin gezet maar dat zal helaas niet altijd lukken en over een tijdje zijn er ook nog eens twee roofdieren extra.

Mark gaat niet meer mee naar Italiaanse les want hij heeft een paar nieuwe projecten die op korte termijn klaar moeten zijn. Je bent toch 2 a 3 ochtenden kwijt, Mondavio is ruim een half uur rijden dus zijn we pas om half 2 thuis. Ik ga nog wel deze maand en daarna zien we wel verder. We hoorden dat een gepensioneerde lerares in Acquaviva privéles wil geven. Wel zo handig want Acquaviva is hier maar 10 minuten vandaan. We hebben trouwens ook nog een website verkocht aan iemand uit onze lesgroep. Zij werkt sindskort bij een makelaar en is verantwoordelijk voor de website (toeval bestaat niet). Ze kwam hier van de week eten en toen heeft Mark haar het cms van WebGenerator uitgelegd. Uiteraard was ze onder de indruk :).

Ik heb er nu ook officieel een klus bij. Onderhoud van de websites voor Short Stay Apartments. Voorlopig voor een vast maandbedrag. Al met al loopt het lekker zo en ook fijn dat we onze werktijd zelf kunnen indelen. Geen wekker, ’s ochtends rustig even koffie drinken en wandelen met de hond (tegenwoordig ook met kat). We besparen natuurlijk veel tijd want we hebben geen files naar het werk: we lopen een trap af en we zijn op kantoor. Tussen de bedrijven door beetje werken in de tuin, boodschappen doen of er komen mensen langs. Wordt het ’s avonds iets later door een etentje dan beginnen wij de volgende dag ook later. Al met al heel relaxed. Uiteindelijk ook zoals we het ons hadden voorgesteld. En zodra de zomer echt begint en het heel warm wordt, zal de dagindeling ook wel weer anders worden.

Antonio, Luciano en Sofia

Antonio en Luciano

6 april 2008

We hebben afgelopen vrijdag onze katten al opgehaald. En we hebben er niet twee maar drie! Alle kittens hadden een nieuw tehuis maar niemand wilde de moederkat hebben. Dat vonden wij zo zielig dat we haar ook maar hebben meegenomen. Ze gaf het eigenlijk zelf ook al aan door alvast in de vervoersbox te gaan zitten. We twijfelden wel omdat alleen de kittens en de hond wel goed zal gaan. Met een volwassen kat kan het wat moeilijker zijn. Maar we proberen het gewoon want het is een ontzettende lieve knuffelkat en voor de kleintjes is het heel fijn dat ze hun moeder nog hebben.

De moederkat hebben we Sofia genoemd en de kittens heten Antonio en Luciano. Ze zijn erg lief, steeds druk aan het spelen en daarna worden ze weer moe en storten in. Wel even wennen die rondrennende katjes en dat als je bij het aanrecht staat je been als klimpaal wordt gebruikt. Ze zijn zo grappig, rennen achter elkaar aan, maken rare sprongetjes en zijwaartse schijnbewegingen, dan dondert er weer een al spelend in de waterbak van de hond. Onze keuken is nu één groot pretpark. Vervolgens liggen ze weer bij hun moeder om melk te drinken, oortjes strak naar achteren en vallen ze, vaak met de tepel van de moeder nog in hun bekje, in slaap.

De kennismaking met Micky was even spannend. Maar gelukkig is Micky erg lief en luistert goed naar ons dus dat ging prima. De kleintjes hebben al om haar heen gedarteld. De moederkat is nog een beetje op haar hoede maar komt steeds dichterbij. Hopelijk is dat een kwestie van tijd en accepteren ze vanzelf dat ze hier allemaal moeten wonen. We blijven er voorlopig natuurlijk nog wel bij om de boel te coördineren.

De eerste nacht hadden we de katten met mandje, kattebak en eten in de badkamer opgesloten. Ze waren hartstikke rustig, we hebben geen gepiep, gemiauw of gekrab gehoord. ’s Ochtends om 9 uur deed ik de badkamerdeur open en daar lagen ze met z’n drieën te slapen. Wel fijn dat ze zo flexibel zijn en zich zo makkelijk aanpassen. Ze voelen zich blijkbaar al meteen thuis. We hebben ons natuurlijk al helemaal suf gefotografeerd.

Mark weer thuis

's Ochtends koffie drinken en van het uitzicht genieten

31 maart 2008

De week dat Mark in Nederland was, is prima verlopen (ik heb hem natuurlijk wel gemist!). In het begin was het even wennen om hier in m’n eentje te zijn maar uiteindelijk ging de week heel snel om. Er moest natuurlijk gewoon gewerkt worden, ik kreeg telefoontjes en emails met de vraag hoe het met Remi ging, ik was een paar avonden uit eten en heb bij Catherine thuis gegeten. Kortom, ik was wel Remi maar zeker niet alleen.

Mark was helemaal kapot toen hij weer terug was. Hij had een drukke week achter de rug, een feest tot in de ochtenduren, veel afspraken, veel te regelen voor zowel zijn werk als het huis in Baambrugge (nog een maandje en die zorg is weg). En hij had de hele boodschappenlijst afgewerkt dus we hebben weer kokosmelk en allemaal Conimexprodukten. Af en toe wil je ook wel weer even Hollands eten niet waar :). Mark had mazzel want het hele weekend was het superweer, strakblauw en zon. Lekker kloten in de tuin en beetje koffie drinken, lezen. Hij kon na zijn drukke week dus het hele weekend weer bijkomen.

Hij heeft ook een decoder en tv kaart van CanalDigitaal meegenomen. Hebben we weer wat meer aanbod op de TV. Wel raar om hier dan weer opeens RTL nieuws te kijken. En we hebben het programma de Italiaanse droom nu gezien. Ik verheug me al op Desperate Housewives, heb slechts 1 aflevering gemist van dit nieuwe seizoen. Maar we zullen proberen om niet teveel te kijken (zal vooral in de zomer niet moeilijk zijn) en natuurlijk in het kader van de integratie zoveel mogelijk Italiaanse televisie, is ook goed voor de taal.

Zaterdag krijgen we vier mensen te eten en hoewel ik best aardig Italiaans kan koken, durf ik dat nu niet te doen. Dat kunnen ze zelf, en anders moeder en oma, altijd veel beter. Het wordt een Indonesische rijsttafel dus ik ben benieuwd. Vriendin Nicole heeft me haar geheime recept voor kipsateetjes al gegeven en verder met de fijne produkten van Conimex moet het allemaal lukken.

Volgende week begint de Italiaanse les weer en kunnen we onze katjes ophalen, leuk!

Remi in Casa Molleone

De kittens in de garage, waar ze zijn geboren

24 maart 2008

Afgelopen vrijdag is Mark naar Nederland gegaan. Dus nu ben ik Remi in Casa Molleone. In beide appartementen zitten mensen maar toch raar om hier dan voor het eerst in m’n eentje met Micky te zijn (bizar als je bedenkt dat in dit huis ooit een paar families woonden, 24 mensen in totaal). ‘s Nachts is het wel een prettiger idee dat er gasten in de appartementen zijn want de dichtsbijzijnde buren wonen 5 minuten met de auto hier vandaan. Ik heb in de week dat Mark weg is eetafspraken staan en ik heb meerdere uitnodigingen gekregen om met pasen te komen. Dus dat is natuurlijk wel gezellig.

De gasten zijn trouwens erg aardig. Af en toe een gesprekje en verder hebben we er geen “last” van, je hoort of ziet ze nauwelijks. Ze redden zich prima want ze zijn hier allemaal al vaker geweest. Als alle gasten die we gaan krijgen zo zijn dan wordt het een makkie. Van de week konden we Micky niet vinden. Komen de mensen uit het kleine appartement terug van een wandeling en tante Pollewop loopt er gezellig naast. Was ze even meegeweest.

Van de week waren we uit eten met een Italiaans stel. Zij spreekt goed Engels, hij uitsluitend Italiaans dus we moesten wel. Toch vermoeiend zo’n hele avond Italiaans praten maar ook wel weer een goede oefening voor ons.

Nog even een leuk woordgrapje. Bimbo is hier spreektaal voor bambino (kind). Uiteraard heeft het woord bimbo bij ons een hele andere betekenis. Dan zie je bijvoorbeeld een sticker op de auto “Bimbo a bordo” met een snollerige vrouw achter het stuur. Hahaha dat ze daar zo openlijk mee rondrijden. Heb trouwens die stickers met “kind aan boord” nooit zo goed begrepen, moet je dan voorzichtiger zijn of juist niet?

We hebben afgelopen woensdag onze katjes voor het eerst gezien! Natuurlijk ontzettend schattig van die kleine poezelige beestjes. De moeder vond het prima dat wij haar kinderen kwamen bekijken. Wij hebben een grijs tijgertje uitgekozen en een grijs met wit katje (waarschijnlijk twee mannetjes maar dat kun je nu nog niet goed zien). Het was niet makkelijk omdat ze met z’n vieren continu aan het keten waren dus dan krijg je zo’n warboel van katjes. Over twee weken kunnen we ze ophalen.

Festa, wijn, dieren

15 maart 2008

Afgelopen zondag waren we uitgenodigd door Catherine en haar man Filippo om naar het theater van Pergola te komen want zij hadden iets georganiseerd ter ere van La festa della donna (dat schijnt een internationale vrouwendag te zijn). We hadden eigenlijk geen idee waar we naartoe gingen. Terplekke bleek het te gaan om een film (12 korte filmpjes met vrouwen in de hoofdrol) en de aanwezigheid van een van de actrices. Catherine en haar man werkten allebei in de Italiaanse filmindustrie in Rome, hij is af en toe nog steeds regisseur en producent en zij schreef scripts. Zij hebben dus zo hun contacten. Na de film was een borrel en buffet. Zoals altijd in Italië gaat alles gepaard met lekker eten en wijn. Voor ons was dat een fijn moment want we deden echt ons best de film te volgen, zagen dat er goed geacteerd werd maar onze kennis van de Italiaanse taal was overduidelijk nog niet goed genoeg. En dan duurt zo’n film toch best lang. Toen we na de borrel naar huis gingen werden we nog even volgestouwd met allerlei overgebleven eten. Alsof je bij je oma en opa op bezoek bent geweest.

We hebben intussen ook gemerkt dat zodra het op betalen aankomt, openlijk wordt gevraagd of je met of zonder factuur wilt betalen. Nu zeggen wij natuurlijk steeds dat zonder factuur prima is want dat is veel goedkoper. De belasting ontduiken lijkt wel een nationale volkssport hier. Zelfs bij de telefoonwinkel werd ons geadviseerd pre-paid te nemen en geen abonnement want “dan betaal je veel te veel belasting”.

Ik heb ook een fijne deal met een wijnboerderij, Villa Ligi. Wel apart trouwens om 11 uur ’s ochtends wijn te proeven. Ik was op zoek naar een goede fles wijn uit Le Marche om neer te zetten voor de gasten als ze aankomen. En als zij dan vragen waar die lekkere wijn vandaan komt, kan ik ze naar Villa Ligi doorverwijzen. Deze opmerking leverde mij overigens gelijk al korting op. Voor onszelf heb ik alleen direct van het vat gekocht (sfuso). Sfuso koop je in plastic of glazen containers van 3 liter of meer. Dan heb je al wijn vanaf 1,- euro per liter! En maar eens kijken of we gasten zullen krijgen die geïnteresseerd zijn in wijnproeven. Dan verkoop ik de wijn gewoon zelf. De meesten zijn met de auto dus die kunnen best wel wat doosjes mee naar huis nemen. Of ga ik nou teveel van onszelf uit?

Nog even een paar dieren opnoemen die we hebben gezien. Een das, een stekelvarken (met van die grote zwart witte pennen) en van de week rijden we de oprit af en steken er twee herten over, een stelletje. Nu is dat misschien niet zo bijzonder maar zo dicht bij mijn huis heb ik ze nog nooit gehad. Bij ons meertje zie je afdrukken van allerlei pootjes en hoeven, daar komen ze (ik denk ’s ochtends vroeg) water drinken. Er schijnen hier ook wilde zwijnen te zijn maar die hebben we nog niet gezien. Nu het steeds warmer wordt, lopen er steeds meer hagedissen rond, Micky is er erg druk mee om ze te vangen. Uiteraard zijn ze veel te snel. En ’s avonds hoor je altijd uilen, er zit er vaak een op de balk boven onze patio. We weten niet wat voor een het is maar wij noemen hem het schijt-uiltje gezien de cadeautjes die hij achterlaat. Van de week werden we ’s nachts wakker door een uil die klonk als een autoalarm. Lekker rustig wonen op het platteland.

We hebben helaas geen Italiaanse “privéles” meer. Er zitten nu drie andere mensen bij. Een Deense en een Nederlandse moeder en dochter. Maar allemaal aardige mensen.

Vandaag krijgen we onze eerste gasten voor Casa Panoramica, het grote appartement. En aanstaande woensdag komen er ook mensen voor Casettina Romeo e Giulietta, het kleine appartement. Dat zal ook weer een hele nieuwe ervaring zijn. In beide gevallen gaat het om mensen die hier al vaker zijn geweest dus we hoeven ze niets uit te leggen. Maar toch spannend. En ook wel vreemd dat hier opeens ook andere mensen zijn.

Katjes, integratie en sneeuw

10 maart 2008

Laten we beginnen met heel leuk nieuws: onze katjes zijn geboren! Op 3 maart, onze trouwdag, dus die verjaardag zullen we niet snel vergeten. Ik had tegen Catherine (van de dierenstichting) gezegd dat wij wel twee katten wilden. Dat heeft ze natuurlijk onthouden en vandaar dat ze belde of wij nog geïnteresseerd waren. Het gaat om een zwerfkat met een nestje van 4 kittens en wij nemen er twee. We weten nog niet of het om mannetjes of vrouwtjes gaat maar binnenkort kunnen we gaan kijken. Voorlopig blijven ze natuurlijk nog bij hun moeder, waarschijnlijk zo’n zes weken. Intussen hebben wij al voorpret bij het bedenken van namen. Voor een mannetje weten we in ieder geval al een naam: Antonio. Leuk fout en ook nog eens een naam van een beschermheilige van de dieren.

Afgelopen zondag waren Ivo en Lena (de vorige eigenaren) hier om ons rond te leiden door de tuin. Nou ja tuin, het geheel is 12.000 m2 dus daar ben je niet zo maar even doorheen. Ze gingen uitleggen welke planten, struiken en bomen er allemaal staan en hoe we ermee om moeten gaan. Dus Mark en ik hobbelden er achteraan met een pen en kladblok voor aantekeningen. Blijkt dat we onder meer perzikken, kersen, walnoten en abrikozen hebben.Gelukkig komt er hier ook regelmatig een tuinman langs want wij vinden het leuk om op z’n tijd te fröbelen in zo’n tuin maar het onderhoud moet natuurlijk structureel gebeuren.Daarna gingen we met hen naar het theater van Cagli want er was een bijeenkomst van een “vrienden van het theater” vereniging. Leuke mensen en ook verschillende nationaliteiten. En echt fantastisch eten, er stond een buffet met allemaal lekkere Italiaanse hapjes. Alleen al een reden om er heen te gaan. We zijn dus ook maar meteen lid geworden. Vervolgens worden we terplekke alweer uitgenodigd voor een andere club. Zij houden volgende week een bijeenkomst in een restaurant waar je allerlei eten, olijfolie en wijn kunt proeven van biologische boeren. Dat kun je dan natuurlijk kopen maar als je lid wordt, kun je ook van alles bestellen en wordt er bijvoorbeeld wekelijks een mand met de groenten van dat moment bij je thuis bezorgd. Mark heeft natuurlijk zijn eigen groentetuin dus bij ons zal het dan wel meer om andere produkten gaan. Maar dit zijn natuurlijk toch weer hele leuke dingen. Zo rol je van het een in het ander als je eenmaal mensen leert kennen. En het zoveelste lidmaatschap, je kan niet zeggen dat we niet ons best doen om te integreren.

We hebben ook voor het eerst geskyped. Lieve vriend Joshua had al eens eerder geprobeerd ons te bereiken en nu was het gelukt. Het geluid was duidelijk en intussen elkaar kunnen zien op de webcam is natuurlijk erg leuk. Allemaal gratis notabene, echt een goeie manier van contact hebben met elkaar. Dat zijn nog eens andere tijden. Wat hadden de emigranten na de 2e wereldoorlog dan beperkte communicatiemogelijkheden. Toen stonden mensen met witte zakdoekjes op de kade om je uit te zwaaien en kreeg je hooguit na een jaar een brief.

Woensdagmorgen werden we wakker en kijken naar buiten: alles wit! Het sneeuwde en er lag al een behoorlijk pak. Echt bizar omdat we nog maar kort geleden in tshirt in de tuin zaten. Wij moesten naar Italiaanse les en waren natuurlijk veel te laat. Onderweg naar Mondavio (richting de Adriatische kust) veranderde de sneeuw langzaam in regen. Op de terugweg dus weer omgekeerd. Intussen lag er bij ons huis al ongeveer 30 cm sneeuw! Met heel veel moeite kwamen we onze oprit op, en dat met een Audi quatro en winterbanden. Alles wit is natuurlijk mooi om te zien maar er waren wel veel takken van bomen afgebroken omdat de hoeveelheid sneeuw teveel was. En door het warme weer van de laatste tijd was alles al uitgekomen en stonden de fruitbomen al in bloesem dus ben benieuwd of onze tuin dit allemaal gaat overleven. Voor Micky was het in ieder geval één groot feest want zij is gek op sneeuw en ging helemaal uit haar dak. Nu is intussen alle sneeuw alweer gesmolten en schijnt de zon weer. Net alsof er niets is gebeurd, gewoon weer lekker weer.

Dagelijkse en andere zaken

27 feb. 2008

Alles gaat nog steeds goed. Ik heb zowaar alweer een paar dingen te vertellen. Mark gaat helemaal los hier. Hij is druk met z’n moestuin en is zelfs brood aan het bakken. Ik heb hem nog nooit zo actief gezien. Verder zijn we bijna klaar met regelen en inrichten dus hoe het echte dagelijkse leven hier zal zijn, weten we binnenkort. Ik bedacht laatst dat het nog maar een maand geleden is dat we ons afscheidsfeestje bij Zeppos hadden en dat lijkt echt veel langer geleden.

Afgelopen week stikte het hier opeens van de kikkers. Ik liep ’s avonds met de hond en er was geen maan dus erg donker. Blijkt het de avond te zijn van de migratie van kikkers. Schijn je met je zaklantaarn op een blaadje op de weg totdat het begint te springen. Opeens schrok ik me wild want ik zag een kikker zo groot als een konijn. Zal eens navragen of dat normaal is of wij hebben uitgerekend bij ons huis een zeer giftige Afrikaanse reuzenkikker of zoiets.

Over vreemde dieren gesproken. Als wij van Molleone naar Pergola gaan, rijden we tegenwoordig binnendoor. Een mooie route met slingerweggetjes, meeste niet geasfalteerd, rondom zie je akkers, bergen en je komt langs een paar boerderijen. We weten intussen dat we moeten oppassen voor honden die daar loslopen maar nu stak opeens uit het niets een varken over. Mark remt en wijkt uit naar links maar het varken ook en rent vlak voor z’n bumper langs naar de overkant. Gelukkig ging het net goed maar sindsdien verzinnen wij allemaal verhalen over het suïcidale varken. Alsof hij daar steeds achter een struik staat te wachten tot er een auto aankomt.

We hebben ook steeds meer dagelijkse zaken geregeld. Goede vervanging gevonden voor de chocola van Puccini. Een tabakswinkel in Cagli die speciaal voor mij Barclay gaat bestellen. Een vervanging voor de kapper met dezelfde verfprodukten als mijn kapper in Nederland (ik had van haar het recept meegekregen voor mijn kleur). En het ging gelukkig helemaal goed, hetzelfde resultaat, ik hoefde daarna niet met een burka naar buiten. Hier hadden ze alleen geen massagestoel bij de wasbak maar dan wel weer een mooie fresco aan het plafond. En een betere prijs bij de afrekening. De eigenaresse was erg aardig en het meisje dat haar hielp ook. Maar dat meisje was wel het equivalent van de blonde kapster in Nederland. Het bewijs dat er ook donkere Anita’s bestaan. Het kind wist bijvoorbeeld niet waar Nederland lag, ‘vlakbij Polen?’.

Verder hebben we nu ook allebei een Italiaans telefoonnummer met prepaidkaart, wel zo handig om hier een mobiel te hebben. Het vaste nummer hier hebben jullie al want dat staat op de verhuiskaart, onze Nederlandse mobiele nummers blijven ook gewoon bestaan. Het Italiaanse woord voor mobieltje vind ik trouwens leuk: il mio telefonino (‘mijn kleine telefoontje’).

Onze cursus Italiaans gaat goed. Heel fijn dat we zo snel konden beginnen en het voordeel is dat we eigenlijk privéles hebben omdat de hele groep uit ons tweeën bestaat. Van april t/m oktober zijn er namelijk pas weer nieuwe leerlingen. We gaan nu drie ochtenden per week naar school en hebben al veel geleerd. Af en toe raakt Mark enigszins gefrustreerd omdat zijn woordenschat nog klein is (gek he na drie lessen). Of als de onregelmatige grammatica aan bod komt, dat is niet makkelijk voor iemand met een Bèta brein. Voor mij zijn deze beginnerslessen misschien iets te eenvoudig maar nu krijg ik wel een goede basis. Want het is alweer ruim 20 jaar geleden dat ik Italiaans heb geleerd. Over een paar weken zien we wel hoe we verdergaan. We vinden het allebei een hele mooie taal dus daar doe je graag moeite voor. Bovendien wonen we hier dus is het ook best nuttig.

Eind maart gaat Mark naar Nederland voor z’n werk en het feest van zijn zwagers. Mark regelt dan ook meteen voor zichzelf een volmacht bij de notaris i.v.m. de overdracht van ons huis in Nederland. En ik heb geen volmacht nodig want ik zal zelf bij de overdracht aanwezig zijn op 28 april bij een notaris in Amsterdam. Wel jammer dat het twee dagen daarna koninginnedag is, maar ik offer me dan wel op om dat te vieren in Amsterdam :)

Internet, Italiaans en eten

20 feb. 2008

We hebben sinds afgelopen dinsdag internet! Dat het zo snel is gegaan, hebben we vooral te danken aan Gabriella Tombolesi, onze makelaar. Het is heel fijn om nu thuis internet te hebben maar ook een beetje jammer want nu hebben we geen excuus meer en moeten we aan het werk. Ik heb ook gelijk een vliegticket voor mijn moeder geboekt, ze komt de laatste twee weken van mei. De beste optie leek met Air Berlin direct van Amsterdam naar Rimini. Van Rimini naar ons huis is het nog ongeveer een uur rijden. Heel leuk natuurlijk dat we elkaar dan weerzien en mijn moeder ook eindelijk ziet waar wij nu wonen.

We zijn intussen bij Scuola Dante Alighieri geweest voor meer informatie over Italiaanse les. Dit schooltje zit in Mondavio, een heel mooi middeleeuws stadje. We beginnen aanstaande dinsdag al! Eerst drie ochtenden per week en na ongeveer 3 a 4 weken kijken we hoe we verdergaan. We kunnen dan eventueel ieder nog lessen volgen met een priveleraar. Omdat ik al een beetje Italiaans spreek, mag ik ook maandag (dus morgen) al komen want dan begint een Japans meisje met een cursus voor gevorderden. Zij heeft echter al een paar jaar Italiaans gestudeerd dus ik verwacht dat het niveau voor mij te hoog zal zijn. Maar toch leuk dus ik ben benieuwd. Ook naar dat meisje trouwens, lijkt me bizar om Italiaans te praten met een Japanse. Zal zo eens opzoeken wat walvis is in het Italiaans.

Verder zijn we nog steeds lekker aan het klungelen rond en in het huis. De laatste dagen is het echt lenteweer, overdag zo ongeveer 16-18 graden en veel zon. Mark is zelfs met de moestuin bezig, hij is druk aan het spitten en schoffelen (ik had verwacht dat het kantoorpikkie spierpijn zou krijgen maar dat viel mee). Er stond al sla, venkel en nog een paar groene dingen waarvan we niet weten wat het is. En wij hebben zaadjes gekocht voor o.a. meloen en pomodori.

Vrijdagavond zijn we bij een leuk restaurant geweest met Ivo en Lena. Uiteraard was het eten weer goed maar ik blijf me verbazen over de prijzen hier. Dat zal wel vooral komen omdat Nederland, en Amsterdam in het bijzonder, heel duur is geworden. Dit was een mooi restaurant en voor 4 personen met voorgerecht, hoofdgerecht, 2 flessen wijn en koffie betaalden we nog geen 100 euro totaal. Bij de meer eenvoudige restaurants kan het zelfs veel goedkoper. Hier vlakbij zit il Poggio en daar heb ik de lekkerste pizza sinds tijden gegeten, de duurste pizza op de kaart was 4 euro.In Cagli zit ook een heel modern, trendy restaurant. Had zo ergens op de grachten kunnen staan. In dat restaurant gaan Mark en ik op 3 maart eten want dat is onze trouwdag (alweer 7 jaar getrouwd).

Vanavond komen Janet en Hans hier eten. Nederlanders dus, zij wonen al twee jaar in Italie. Janet werkt bij onze makelaar. Het is trouwens wel raar als ik hoor over etentjes en borrels waar wij ook bij zouden zijn geweest als we nog in Nederland hadden gewoond. Dat wordt vanzelf normaal maar nu die eerste paar keer is toch wel jammer. Hier hebben we ook wel afspraken met mensen (wat eigenlijk al snel is omdat we hier nog maar net wonen) maar dat is natuurlijk toch anders dan met onze vrienden in Nederland.

Eerste paar weken

12 feb. 2008

We zitten deze week weer eens bij onze makelaar te mailen (Tombolesi). Zij en haar man zijn deze week op vakantie dus we mogen hier nu zelfs een paar dagen op hun kantoor zitten. Afgelopen maandag was de internetprovider bij ons om het signaal te meten voor wifi. Het was gelukkig goed genoeg, wat ook komt omdat wij hoog zitten. Nu is het afwachten wanneer ze die antenne komen brengen en aansluiten. Onze makelaar belt hen zo ongeveer ieder dag om de druk op te voeren. Er is zelfs een kans dat ze deze week al langskomen. Op zich fijn om eindelijk internet thuis te hebben maar aan de andere kant was het ook wel goed omdat we nu alle tijd namen om alles uit te pakken en in te richten.

Verder zijn we bezig met het regelen van alles en de omgeving beter te leren kennen. Deze week hebben we een afspraak bij Scuola Dante want we moeten natuurlijk nog wel even onze kennis van de Italiaanse taal perfectioneren. Ivo kwam met Gianni de electricien voor wat extra stopcontacten en om alvast te kijken hoe we de internetkabel zo mooi mogelijk naar ons kantoor wegwerken. Gianni is een klein, beetje zenuwachtig mannetje maar heel aardig, hij lijkt op George uit Seinfeld. Verder komen er regelmatig mensen langs die we hier al kenden of de buren komen langs om kennis te maken. Zodra we klaar zijn, zullen we wel een ‘housewarming’ houden. We gaan nu ook meer tijd vrijmaken om naar de stadjes en dorpjes in Le Marche te gaan, gecombineerd met winkelen. We hebben een aardig lange kooplijst, oa terrasstoeltjes en tafels. Een luxeprobleem maar we hebben zoveel leuke plekken om te zitten: in de tuin, in de zon en in de schaduw onder de bomen, de patio, we hebben zelfs een dakterras (sommigen denken nu waarschijnlijk ‘mag ik even een teiltje’).

Wat ook leuk is, is dat we ontdekt hebben dat we heel veel kruiden in de tuin hebben. Van tijm tot rozemarijn en salie. Zijn we aan het koken, even naar buiten met een schaartje en hatsikidee, verse kruiden. Hier naar de supermarkt gaan is ook een feestje. Nadeel is dat we er 2 keer zo lang over doen. Er zijn veel soorten rauwe ham, dat wordt vers afgesneden en verpakt in mooi papier. Verse pasta’s die net gemaakt zijn. Allemaal produkten die je in Amsterdam in een speciaalzaak koopt maar waar je voor een paar olijven en een beetje verse pesto al snel 30 euro lichter bent. In Cagli hebben we ook een klein winkeltje ontdekt die alleen maar allerlei soorten mozzarella verkoopt. Trouwens op zondag zijn de winkeltjes die verse pasta verkopen ook open want een echte Italiaan kan geen dag zonder.

Afgelopen donderdag was Catherine hier, de oprichtster van de lokale dierenbescherming Gli amici di Pluto e Silvestro. Ze kwam om ons huis te zien maar we moesten haar natuurlijk ook nog de donatiebox geven (ipv cadeaus hadden wij op ons afscheidsfeestje een donatiebox staan). Ik kon het niet laten om het haar laatst al aan de telefoon te vertellen. Ze was erg blij en ontroerd. De stand was trouwens uiteindelijk 430,- euro. Dat is toch een mooi bedrag? Nu zijn wij als speciale gasten uitgenodigd op de 27e om naar een restaurant in Pergola te komen. Eerst is er een korte vergadering en daarna eten. Nu lijkt het misschien net of Don en Donna Molleone zich hebben ingekocht. Maar wij zullen waarschijnlijk gewoon als de nieuwe leden worden geïntroduceerd (totdat iedereen knielt en de zegelring van Mark kust....zou een mooie Godfather scene zijn).

En we hebben ook goed nieuws over het huis in Nederland want het lijkt erop dat het is verkocht! De potentiële kopers kwamen ook weer met een tegenbod en dat hebben we geaccepteerd. Aankomende week zitten ze bij de notaris voor de koopakte. Wij hebben onze makelaar gemachtigd om ons te vertegenwoordigen zodat wij hiervoor niet naar Nederland hoeven. Daarna hebben ze nog drie dagen bedenktijd en dan is het tijd voor ...champagne!! Toch een opluchting want het scheelt veel kosten en het is een zorg minder. We hadden er al wel vertrouwen in dat het goed zou komen maar al een week nadat we hier zijn aangekomen, is veel sneller dan we hadden verwacht.

De lente begint ook al af en toe. Soms is het koud maar er zijn ook al veel mooie dagen met zon. Dan staat alles lekker open en drinken we buiten koffie. Echt genieten. Rondom dat geweldige uitzicht, op sommige bergtoppen ligt zelfs nog sneeuw. Micky is hier ook zo blij. Ze is de hele dag aan het rondstruinen en ligt lekker te rollen in het gras. Ultieme vrijheid. Sinds we hier zijn heb ik haar nog geen 1 keer aan de riem gehad bij het wandelen want dat is helemaal niet nodig. Op het weggetje langs ons huis komen hooguit drie auto’s per dag langs. Verder zijn er leuke wandelroutes langs akkers en door het bos. Het is wel vaak steil en klimmen dus de been- en bilspieren worden hier ook mooi getraind.

Wel ongelofelijk hoe perfect alles verloopt. Het blijkt dat we de juiste mensen kennen om hier alles goed en snel geregeld te krijgen. Intussen wordt het huis in Nederland ook nog verkocht. We zijn hier nog maar net maar voelen ons al helemaal thuis. Ben wel benieuwd hoe het over een maand zal zijn. Nu zitten we qua tijdsbestek nog in een soort vakantieperiode. Maar waarschijnlijk krijgen we in maart al ons eerste bezoek uit Nederland dus dat is weer heel gezellig. Want we missen Nederland niet maar onze familie en vrienden natuurlijk wel.

Aangekomen in Le Marche

5 feb. 2008

Eindelijk maar eens vertellen hoe het allemaal is gegaan en over onze eerste week in Italie. Helaas hebben we nog geen internet thuis dus nu mailen we af en toe op het kantoor van de makelaar of in een internetcafe. Maar met een beetje mazzel hebben we binnen 2 weken internet thuis (wifi).

We hebben hier naartoe een goede reis gehad, geen files en slechts 1 bijna-dood-ervaring (een vrachtwagenchauffeur die in slaap viel of zo). In de auto luisterden we, heel therapeutisch, naar de CD’s van ons afscheidsfeestje. Onderweg een overnachting na de Gotthardtunnel, daar lag een pak sneeuw maar gelukkig waren de wegen schoon. Onze volgende stop was een hotel aan zee in Cattolica. Best apart, ’s ochtends loop je met de hond te wandelen in de sneeuw en ’s middags op het strand.

Toen we in december hier waren, hadden we van de bank een telepass gekregen. Dit apparaatje bevestig je aan je voorruit en dan kun je bij tolwegen doorrijden (wordt dan automatisch afgeschreven van je rekening). Net voor Milaan hadden we onze eerste tolweg. Achter ons waren meerdere Italiaanse auto’s dus als dat ding om een of andere reden niet zou werken, was het een genante situatie. Dus wij met samengeknepen bilspieren in de auto maar pieppiep en de slagboom ging omhoog. Hahaha, even een highfive, nu horen we er écht bij.

Om 15.00 uur moesten we bij de notaris in Pergola zijn. Aangezien wij een uitzonderlijk lang contract hadden (veel verschillende kadasternummers) en het een paar keer opnieuw moest ivm fouten en wijzigingen, zaten we daar uiteindelijk tot 19.00 uur! Je zag langzamerhand iedereen instorten. Terwijl de notaris alles aan het voorlezen was, lag Micky, onze hond, onder de tafel luidruchtig te snurken. Die had het goed voor elkaar. Wij zaten daar met acht mensen rond de tafel en iedereen las mee met het contract voor zich. Micky draait zich eens ongeneerd op de rug met de achterpootjes wijd uit elkaar. De tafel was van glas. Kortom, onbewust was zij de enige grappige afleiding in die lange saaie 4 uur dat we daar zaten. Na de notaris hebben we met z’n allen champagne gedronken en zijn we nog met Ivo en Lena wezen eten. Toch wel bijzonder hoe het contact is tussen hen en ons, zo’n omgang zie je toch niet vaak tussen de kopende en verkopende partij.

Na het eten reden we naar huis. Dat was spannend en raar want voor het eerst waren we hier met z’n tweetjes. We sliepen 3 nachten in het grote appartement totdat de verhuizers zouden komen met onze spullen. De volgende ochtend liepen we hier rond, beetje onwennig en verbaasd dat het nu echt allemaal van ons is. En genieten van dat prachtige uitzicht rondom, bergen, groen, heuvels. Zo mooi.

Op maandag kwamen de verhuizers om 8 uur ’s ochtends en ze hebben de hele dag nodig gehad om uit te laden. We hebben belachelijk veel spullen maar het had ook te maken met een paar bomen, waardoor ze niet helemaal tot het huis konden komen met de vrachtwagen. Gek trouwens om onze spullen nu hier te zien.

De volgende ochtend zaten we met een kopje koffie in de zon, nog mist in het dal en je hoorde alleen de vogels. Zo hadden we het ons ook voorgesteld. Je zal hier toch op vakantie zijn en en weer naar huis moeten...

Een mooi moment was ook de eerste avond in onze fijne keuken. We hadden pasta, Verdicchio wijn en Caruso knalde door het huis. Italiaanser kon het niet.

Wat hier ook anders is is, is wandelen met de hond voor ’t slapen gaan. Bij ons huis is buitenverlichting maar verder is alles donker. Dus lopen we met een zaklantaarn. Lachen, ’t lijkt wel of je op de camping bent. Wat heel mooi is, is dat je heel veel sterren kunt zien omdat er zo weinig licht in de omgeving is.

We konden onze brievenbus niet vinden maar we vonden onze post met een steen erop in een nisje in de hal. Leuk om al post te hebben en het eerste pakketje is ook al afgeleverd. Mijn moeder had Albert Heijn stroopwafels opgestuurd!

We zijn nu iedere dag druk met uitpakken en inrichten. Langzamerhand wordt het echt ons huis. We zijn nog lang niet klaar maar we kunnen leven en zelfs werken als we internet zouden hebben want het kantoor is ook al ingericht. Al met al zijn we nog steeds heel blij dat we dit bijzondere huis hebben gekocht. Het zal wel even wennen zijn om hier te leven maar tot nu toe gaat alles prima en voelen we ons hier thuis. Volgende week gaan we uit eten met de makelaar en haar man. En krijgen we hier mensen te eten. Dus dat gaat ook al goed.

Nog een leuk nieuwtje, gisteren kregen we eindelijk een bod op ons huis in Nederland! Weliswaar nog te laag maar wij hebben weer een tegenbod gedaan. Dus nu is het weer afwachten.Wel sneu dat een leeg huis blijkbaar beter werkt dan met onze inrichting erin.