23 juli 2008
Die paar dagen in Nederland waren heel gezellig, alleen jammer van het herfstweer. Op de terugweg was ik ruim op tijd op Schiphol. Bleek de vlucht overboekt te zijn en iets of iemand had besloten dat ik een van de passagiers was die maar moest wachten of er nog plek zou zijn. Dan sta je daar dus aan een balie bij de gate, te wachten terwijl de andere passagiers al gaan instappen. Nog steeds geen idee of je nu meekan of niet. Behoorlijk irritant. Naast mij stond een Nederlandse man die hetzelfde probleem had. Al pratend kwamen we er uiteindelijk achter dat we in Italië praktisch buren zijn van elkaar. Hij woont met zijn vrouw ongeveer 3 km bij ons vandaan! Dat is toch wel heel toevallig. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is. Op de valreep kregen we nog een instapkaart van de grondstewardess in de hand geduwd oftewel we mochten toch mee naar Bologna. Het leuke was wel dat we nu een upgrade hadden en in de Bussiness class zaten.
Aangekomen in Bologna bleek dat mijn koffer op Schiphol was blijven staan, behoorlijk balen omdat daar werkelijk alles in zat. Ach ja, KLM werkt steeds meer met een Franse slag. Het was wel gezellig dat we samen konden reizen met de trein van Bologna naar Fano want hij werd daar door zijn vrouw opgehaald en ik door Mark. We hebben meteen afgesproken dat ze volgende week bij ons op bezoek komen. Dus al met al pakt een minder leuke reiservaring heel goed uit.
Meteen nadat ik terug was, hadden we alweer bezoek van mensen van Short Stay Apartments en de dag daarna kwamen Catherine en Filipo bij ons eten. Allemaal gezellig maar in het weekend was het dan eindelijk tijd voor niets doen en relaxen.
Via onze appartementensite kreeg ik ook nog een mailtje met vragen van een Nederlandse vrouw die eind augustus naar Le Marche gaat verhuizen met man en dochter. Toch grappig dat wij met onze net 6 maanden ervaring nu al andere mensen kunnen helpen en adviseren. Intussen al meerdere mailtjes verder blijkt dat ze hier niet zo ver vandaan komen te wonen.
Mark’s eerste pogingen in de moestuin werpen letterlijk en figuurlijk vruchten af. We hebben nog nooit zulke grote courgettes gezien. Of we hebben hele vruchtbare grond. Of de boeren in de omgeving dumpen er illegaal chemisch afval. Hoe dan ook, op het moment zijn we verplicht om allerlei recepten te verzinnen waar een courgette in verwerkt kan worden want het zijn er idioot veel. En zodra je er een plukt, groeit er meteen weer een nieuwe aan. De stress van het platteland. Mark heeft ook al jam gemaakt omdat anders veel fruit zou bederven. Eerst brood bakken en nu jam maken, hij wordt nu toch een beetje de Martha Stewart van Le Marche.
Meteen nadat ik terug was, hadden we alweer bezoek van mensen van Short Stay Apartments en de dag daarna kwamen Catherine en Filipo bij ons eten. Allemaal gezellig maar in het weekend was het dan eindelijk tijd voor niets doen en relaxen.
Via onze appartementensite kreeg ik ook nog een mailtje met vragen van een Nederlandse vrouw die eind augustus naar Le Marche gaat verhuizen met man en dochter. Toch grappig dat wij met onze net 6 maanden ervaring nu al andere mensen kunnen helpen en adviseren. Intussen al meerdere mailtjes verder blijkt dat ze hier niet zo ver vandaan komen te wonen.
Mark’s eerste pogingen in de moestuin werpen letterlijk en figuurlijk vruchten af. We hebben nog nooit zulke grote courgettes gezien. Of we hebben hele vruchtbare grond. Of de boeren in de omgeving dumpen er illegaal chemisch afval. Hoe dan ook, op het moment zijn we verplicht om allerlei recepten te verzinnen waar een courgette in verwerkt kan worden want het zijn er idioot veel. En zodra je er een plukt, groeit er meteen weer een nieuwe aan. De stress van het platteland. Mark heeft ook al jam gemaakt omdat anders veel fruit zou bederven. Eerst brood bakken en nu jam maken, hij wordt nu toch een beetje de Martha Stewart van Le Marche.
Zaterdag halen we Mark’s zoon op van de luchthaven in Rimini, hij blijft hier twee weken.
0 reacties:
Een reactie plaatsen