Aangekomen in Le Marche

5 feb. 2008

Eindelijk maar eens vertellen hoe het allemaal is gegaan en over onze eerste week in Italie. Helaas hebben we nog geen internet thuis dus nu mailen we af en toe op het kantoor van de makelaar of in een internetcafe. Maar met een beetje mazzel hebben we binnen 2 weken internet thuis (wifi).

We hebben hier naartoe een goede reis gehad, geen files en slechts 1 bijna-dood-ervaring (een vrachtwagenchauffeur die in slaap viel of zo). In de auto luisterden we, heel therapeutisch, naar de CD’s van ons afscheidsfeestje. Onderweg een overnachting na de Gotthardtunnel, daar lag een pak sneeuw maar gelukkig waren de wegen schoon. Onze volgende stop was een hotel aan zee in Cattolica. Best apart, ’s ochtends loop je met de hond te wandelen in de sneeuw en ’s middags op het strand.

Toen we in december hier waren, hadden we van de bank een telepass gekregen. Dit apparaatje bevestig je aan je voorruit en dan kun je bij tolwegen doorrijden (wordt dan automatisch afgeschreven van je rekening). Net voor Milaan hadden we onze eerste tolweg. Achter ons waren meerdere Italiaanse auto’s dus als dat ding om een of andere reden niet zou werken, was het een genante situatie. Dus wij met samengeknepen bilspieren in de auto maar pieppiep en de slagboom ging omhoog. Hahaha, even een highfive, nu horen we er écht bij.

Om 15.00 uur moesten we bij de notaris in Pergola zijn. Aangezien wij een uitzonderlijk lang contract hadden (veel verschillende kadasternummers) en het een paar keer opnieuw moest ivm fouten en wijzigingen, zaten we daar uiteindelijk tot 19.00 uur! Je zag langzamerhand iedereen instorten. Terwijl de notaris alles aan het voorlezen was, lag Micky, onze hond, onder de tafel luidruchtig te snurken. Die had het goed voor elkaar. Wij zaten daar met acht mensen rond de tafel en iedereen las mee met het contract voor zich. Micky draait zich eens ongeneerd op de rug met de achterpootjes wijd uit elkaar. De tafel was van glas. Kortom, onbewust was zij de enige grappige afleiding in die lange saaie 4 uur dat we daar zaten. Na de notaris hebben we met z’n allen champagne gedronken en zijn we nog met Ivo en Lena wezen eten. Toch wel bijzonder hoe het contact is tussen hen en ons, zo’n omgang zie je toch niet vaak tussen de kopende en verkopende partij.

Na het eten reden we naar huis. Dat was spannend en raar want voor het eerst waren we hier met z’n tweetjes. We sliepen 3 nachten in het grote appartement totdat de verhuizers zouden komen met onze spullen. De volgende ochtend liepen we hier rond, beetje onwennig en verbaasd dat het nu echt allemaal van ons is. En genieten van dat prachtige uitzicht rondom, bergen, groen, heuvels. Zo mooi.

Op maandag kwamen de verhuizers om 8 uur ’s ochtends en ze hebben de hele dag nodig gehad om uit te laden. We hebben belachelijk veel spullen maar het had ook te maken met een paar bomen, waardoor ze niet helemaal tot het huis konden komen met de vrachtwagen. Gek trouwens om onze spullen nu hier te zien.

De volgende ochtend zaten we met een kopje koffie in de zon, nog mist in het dal en je hoorde alleen de vogels. Zo hadden we het ons ook voorgesteld. Je zal hier toch op vakantie zijn en en weer naar huis moeten...

Een mooi moment was ook de eerste avond in onze fijne keuken. We hadden pasta, Verdicchio wijn en Caruso knalde door het huis. Italiaanser kon het niet.

Wat hier ook anders is is, is wandelen met de hond voor ’t slapen gaan. Bij ons huis is buitenverlichting maar verder is alles donker. Dus lopen we met een zaklantaarn. Lachen, ’t lijkt wel of je op de camping bent. Wat heel mooi is, is dat je heel veel sterren kunt zien omdat er zo weinig licht in de omgeving is.

We konden onze brievenbus niet vinden maar we vonden onze post met een steen erop in een nisje in de hal. Leuk om al post te hebben en het eerste pakketje is ook al afgeleverd. Mijn moeder had Albert Heijn stroopwafels opgestuurd!

We zijn nu iedere dag druk met uitpakken en inrichten. Langzamerhand wordt het echt ons huis. We zijn nog lang niet klaar maar we kunnen leven en zelfs werken als we internet zouden hebben want het kantoor is ook al ingericht. Al met al zijn we nog steeds heel blij dat we dit bijzondere huis hebben gekocht. Het zal wel even wennen zijn om hier te leven maar tot nu toe gaat alles prima en voelen we ons hier thuis. Volgende week gaan we uit eten met de makelaar en haar man. En krijgen we hier mensen te eten. Dus dat gaat ook al goed.

Nog een leuk nieuwtje, gisteren kregen we eindelijk een bod op ons huis in Nederland! Weliswaar nog te laag maar wij hebben weer een tegenbod gedaan. Dus nu is het weer afwachten.Wel sneu dat een leeg huis blijkbaar beter werkt dan met onze inrichting erin.